Vyfde uyt-comen. EPictetus met Asion in Schytien aenghelandt sijnde, en hun verblijf-plaets ghenomen hebbende in de Stadt ghenoemt Almiridentium, gheleghen op eenen bergh, alwaer sy vremt en onbekent waren, worden (om verscheyde Mirakelen, die sy ghedaen hadden) ven de selve verraden en voor Toovernaers aenghesien, en daerom ghevanghen.
Epictetus.
MYn lieven Astion, nu Godt ons heeft ghegeven 'T gheluck: om hier te saem met een gherust te leven In dese schoone Stadt sonder becommernis, Om dat de selve hier soo wel gheleghen is Op eenen Hooghen-bergh, en moeten wy niet sorghen Want naer mijn duncken leyt ons saligheyt verborghen In des' verheven plaets, want wy standtvastigh sijn En blijven Godt getrouw: die ons van alle pijn En vrees beschermen sal. Astion. Veel liever wil ick sterven Als af te wijcken die my 't leven can doen erven Dat niemand' is als Godt, aen my nu inden doop Door u bekent ghemaeckt, waer op ick nu de hoop Van mijn verlossingh stel Een vrou Moeder met haeren Sone van vijfthien jaeren doof en stom uyt met 3 Heydenen. Moeder. ............. Die stelt sijn vast betrouwen Op Godt door desen Man (die wy voor heyligh houwen) Sal crijghen dat hy wenscht ghelijck ick heb verstaen Dat hy veel wonders door Godts grati heeft ghedaen, Dat meer is als ghemeyn, daer soeck ick by te wesen Om mijnen Sone van de doofheydt te ghenesen Die stom is en noyt spreckt daer by seer dor van lijf En magher als een graet, oft hy door sijn bedrijf En wonderbare konst den selven oock con helpen Van des qualen, want den druck is noot te stelpen Dijn ick daer door gevoel ... ick gaen dan by den Man En sien oft hy dit kindt oock wel ghenesen can ...... ...Eerweerden vrindt, 'k bid' wil aen my eens verconden Oft ghy hier van den Heer des Hemels sijt ghesonden Om dat u wercken sijn van Goddelijcke cracht Waer van oock mijnen Soon u goede hulpe verwacht Die doof is, daer by stom, wil u daer in beweghen Die vijfthien jaeren langh (naer dat ick was gheleghen Van soo een droeven vrucht) altijt is stom en doof En sonder spraeck geweest, dus heb ick goet gheloof In uwe groote deught: dat ghy hem sult verstercken En maken weer ghesont, als Godt maer med' wil wercken Waer op ick my betrouw. Epict. 'T betrouwen baert de cracht Van t'gene dat ghy wenscht, en wort seer hoogh gheacht Want ghy in Godt ghelooft waer van ghy my hoort spreken: Stelt uwe hop' daer op, ick sal u Soons ghebreken Genesen door Godts hulp, ..., . Hy knielt en spreckt ten by wesen van 3. Heydenen die t'aenhooren. ......, ... O Heer ghebenedijt, Die onbegrijpelijck, en seer bermhertigh sijt, Der sieken Medecijn, den wegh van ons verblijden Het licht der blinde, en van die met druckigh lijden Des lichaems sijn besmet: ick bid u ooghen slaet Op desen armen mensch, die stom en doof hier staet Vol kranckheyt der natuur, voor u al siende ooghen Vol van genade, 'k bid' ach wilt toch eens, ghedooghen (Want aen hem saligh is) dat machden stercken bandt Ontsluyten van sijn tongh, daer ghy de overhandt Alleen maer van en hebt, en over sijne ooren (Die oock ghesloten sijn) dat hy door u mach hooren 'T gen' ick hem leeren sal, want hy u noot en heeft Om dit gebreck gekent, maeckt dat hy dan weer leeft En kent eens uwe macht Hy spouwt dry-mael in den mondt van den Jonghelingh en seghent hem met het Cruys. ............. Mijn Soon wilt antwoord' gheven Die soo ick wel gheloof soeckt in den Heer te leven Dijn u geschapen heeft, dat Godt is, en als mensch Voor u ghestorven .... seght wat is nu uwen wensch In dien selven Godt alleen maer te ghelooven Oft in d'Afgoden, die de sielen welvaert rooven Om hunnen valsen aert .... ick bid u dan ontdeckt De cracht van Godt eens door u tongh,en datse spreckt, Den Jonghelingh spreckt. In Jesum Christum ick gheloof met groot verlanghen Om hem te sien, door wie ick heb mijn cracht ontfanghen In lichaem, tongh, en oor, eeuwigh ghebenedijdt Met Jesus Christus sijt die my door hem verblijdt. De Moeder. Het wonder dat ick sien hier claerlijck voor mijn ooghen En is geen vals bedroch ... wie en sou hem niet booghen Voor sulcken weerdigh Man als Epcitetus is Dijn jemend' soo verlicht in sijne duysternis Epict. Ten sijn mijn wercken niet mijn alderliefste Moeder Maer het is 't werck van Godt, dijn alleen den behoeder Van u Soons welvaert is, want ghy ghelooft daer in Soo als u Sone doet, ghy sult terstont den sin Van dit gheloof verstaen, dat is een gaef des Heeren Die uwe vreught hier naer voor eeuwigh sal vermeeren In't Hemels Paradijs, wanneer ghy sterft in hem En vast ghelooft dat ghy verstaen hebt door mijn stem ... Eenen Heyden. Dat is dat wil, ick sal den Toovernaer wel leeren ... 'K wil hem betichten van sijn valsheyt voor de Heeren In vollen raedt, want 't gen' hy doet is tooverny En al die hem ghelooft, die sal ick oock daer by Verraden voor het recht. Den tweeden Heyden. ick sal getuyghen wesen Hoe dat den krancken is door Toover-const ghenesen En dient te sijn verbrant. Den derden Heyden. Hoe dat gy t'doet oft niet 'K acht u ghedreygh als wind'... dat-men voor ooghen siet Is lauter waerheyt, en daerom wil ik oock sterven In't selve Gheloof, jae laet my liever kerven Van lit tot lit van een, als af te wijcken hem Die aen den stommen gaf ghehoor, spraeck en de stem: Ick ben van een Gheloof, k'en sal oock niet gaen loopen Voor allen u ghegreygh, maer my oock laten doopen In Jesu Christi naem: Epit. Die voor ons is ghedoodt Als hy hongh aen het Cruys en hilp ons uyt den noodt Daer Adam ons in brocht, dat ick u wijs sal maken En doen ghelooven inden doop, om t'soet te smaken Der waerheydt van t'Gheloof, waer door men crijght t'gheluck Der Siele saligheydt, en schouwt veel pijn en druck. De twee eerste Heydenen spreken al dreyghende ghelijck. Wy sweiren uwe doodt. binnen. De Moeder. d'Afgoden sal ick haten En stooten met de voet, jae liever 't leven laten Vernielen vanden doodt, als Godt te wijcken af Die mijnen Sone hier soo sijn ghesontheyt gaf Daer ick vast in Geloof. Astion. Godt is den goeden Herder Die sijne schapen kent, wiens ooghen sien veel verder Als wy begrijpen,maer die dit ghelooven can Is met een gaef verciert, die niet een Heydens Man En kent, door swackheyt vanden geest: om dat Godts segen Oft grati hem ontbreckt, maer diese heeft vercreghen En noodt door Sone verlies, vind' eenen vasten wegh Die hem ten Hemel leyd': t'is soo ghelijck ick segh, En daerom ist dat Godt als Herder voor sijn schapen Sijn selven stelt te pandt om blijdschap uyt te rapen Die daer in vast Geloof Van binnen gerucht. Epictetus. 'K verschricke van t'gherucht Dat my doet vreesen ... hoort ... ras nemen wy de vlucht Eer t'om ons leven gaet. Soo haest wy sijn gevanghen ... De Moed. 'K Geloof in Godt, schoon ick daerom wert op-ghehanghen
Al binnen
Cookies on Poetry Cove