Echos weder-klanck

Vierde uyt-comen. DEn Vader en Moeder van Astion bedroeft over t'verlies van hunnen Sone, verstaen door eenen Schipper; dat hy met Epictetus over zee vertrocken was, verdobbelen daerom hun droefheyt, met voornemen van hem te volghen en te gaen soecken. Moeder alleen uyt

O Vader Jupiter, die naer mijn jammer klaghen Oft suchten niet en hoort, maer inde nederlaghen Van druck laet nu ongetroost en sitten in den noodt Daer nauwelijckx verschilt mijn leven aen de doodt Om Astions verlies, mijn Soon die was gheboren Tot mijne vreught alleen, om nu eylaes verloren .... Ach mijnen Astion, die waert al onsen roem De Perel van dit Rijck, en nu ghelijck een bloem Verdwenen en vergaen, soo dat ick in het duyster Gelijck een Tortel-duyf moet treuren, nu den luyster Van sijn ghesicht niet meer in mijne ooghen schijnt Waer door al mijne cracht als eenen sneeuw verdwijnt ... Jae soo langh als de Son comt rijsen uyt den oosten En sal noch Godt noch mensch mijn droefheyt connen troosten, Want hy verloren blijft, mits geenen Diamant Oft Perel is soo schoon, noch cloecker van verstandt Als Astion, dijn ick dry daghen en dry nachten Heb over al gesocht, en naer sijn comst doen wachten Gelijck sijn Vader oock ghedaen heeft en noch doet, Want hy hem niet en vind, verlies ick mijnen moet En vrees voor ongeluck, dat my in't graf sal delven ... Den Vader uyt. Daer is mijn droeve Vrouw: waer blijf ick met mijn selven Dat sy my niet en siet, en naer den Sone vraeght Dijn ick niet vinden can, het gen' mijn hert soo knaeght Dat my doen sterven sal ... Ach! waer sal ick hem vinden .... Moed. En is dat niet de stem van mijnen wel beminden En alderliefsten Man? hy ist ... ô jae hy ist En nochtans niet en spreckt van 't gen' ick geren wist ... Vader. Mijn troostelose-Vrouw; met tranen over-goten, K'en can niet spreken, want mijn herte is ghesloten Van enckel droef ghesucht vol vrees en bitter pijn Om dat ick niet en weet waer Astion mach sijn Die niet te vinden is. Moed. Ist waer, soo moet ick sterven Dat ick mijn eenigh kindt soo schoon en jonck moet derven Die ghelijck een Euroop door 't brandigh minnen vier Van den Godt Jupiter (verandert in een stier) Misschien oock is verleyd'. Vad. En wil u niet ontstellen En 't overdagdigh om dit groot verlies u quellen Eer u de doodt geraeckt. Moed. 'K en wensch niet als de doodt Om dat den druck op 't hert veel swaerder leyt als loot ... Daer ick van sterven sal oft ick moet by hem wesen Niemand' als mijnen Soon can mijnen druck genesen: Vad. Mijn lief betrouwt u op de hop', het sal wel gaen Moed. Al wat de hop' beloft acht ick maer ydel waen, Het heeft te langh gheduurt ick wensch mijn doot te proeven Vad. Wie en sou hem in al dit segghen niet bedroeven .... Schept moet. Moed. Ick soeck de doot. Vad. De doot, wat sal dat sijn Moed. Niet anders als alleen verlossingh van mijn pijn, Die my te seer beswaert, dus wil ick liever kiesen De bleecke doodt als soo een Perel te verliesen .... Ick sagh in hem te grooten lof, en sedigheyt Vol twijfelingh, waer door hem jemandt heeft verleydt Van eenigh Christen-volck, daer hy is med' gaen loopen, En dat hy hem misschien daer van heeft laten doopen. Vad. 'T sou connen wesen lief, het waer een stout vermeet ... Moed. Ick ben van dit geloof, soo dat ick niet en weet Waer dat hy anders was. Vad. Ick bid laet ons betrouwen Op het Orakel, en het quaet van wanhop' schouwen Ick hop' dat jemand' ons op 't lest eens segghen sal Waer Astion mach sijn, ghelijck ick by gheval Daer eenen Schipper sien, die oost en west door 't reysen Bekent sijn, ick sal hem ontdecken mijn ghepeysen, En vraghen naer mijn Soon. Moed. Voorwaer dat vind ick goet En toeft geen oogenblick oft gaet hem in't gemoet .... Vad. Mijn vrind' ick bid een vraegh. Schipp. Die dien ick eerst te weten Vad. Gewis, verschoont daerom mijn overstout vermeten Want daer is veel aen vast, dat ick u vraghen wil Schipper. Naer dat de vraegh bevalt, als daer med' geen geschil Van twist en is ghemenght, sal ick u antwoordt gheven Vad. Ten minsten niet mijn vrindt, maer t'is een saeck daer t'leven Van mijnen Soon aen hanght. Schipp. Is hy gevanghen dan? Moed. 'K hope' neen, maer daer is jet dat mijne lieven Man Om sijnen t'wil ontstelt. Schipp. Heeft hy dan jet bedreven, Dat quaet is. Vad. Geensins niet. Schipp. Wil my dan kennis geven Wie dat u Soon mach sijn, oft ick gaen mijnen wegh Vad. Sijn naem is Astion. Maer 't gen' dat ick u segh Verholen blijven moet, tot dat ick com te weten Oft ghy den selven kent. Schipper. Dat heb ick weer vergeten, Spreckt ghy niet van den Ast daer men het gersten mout Op drooght, en 't beste bier in dese Stadt van brouwt Moed. Men spreckt van Astion, cunt ghy dat niet onthouwen Schipp. Jae van den Ast, en ton, die dienen voor het brouwen Moed. De vent is dwaes oft sot. Schip. En uwen Man niet wijs, Soo sijn wy alle twee, Mevrouw, van eenen prijs, Vader. Set 't spotten aen d'een sy, ick sal u anders segghen Want ghy my wilt verstaen om uyt te hooren legghen Dat mijnen Soon seer schoon als eenen Phebus is Van aenschijn, en volmaeckt naer sijn ghelijckenis Schipp. Phebus is mijnen Godt, dat can ick niet gelooven Moed. Wie spreckt van eenen Godt, ghy sout mijn sinnen rooven Door al u dom geklap. Schipp. wel spreckt dan soo 't betaemt Wat dienter veel geseyt: hoe is u Soon genaemt Vader. De Perel van het Landt om sijn volmaeckte leden Schipp. Nu ken ick hem seer wel, die Perel is op heden Vertrocken over Zee, dijn ick te scheep sach gaen Met jemand' ... had u Soon geen hoet en pluymen aen En een Romeynse Rock van roodt Root-fluweel besteken Oft gheborduert met Gout: Moed. Ghy en moet niet meer spreken Het is den selven, Ach! het is den selven, die Wy soecken over al, hy ist, eylaes om wie Ick sucht dach ende nacht, hy ist die my doet sterven Want ick hem niet en vind', en moet sijn wesen derven ... Hy ist eylaes hy ist ... Ach! is hy over zee Soo ben ick hem dan quyt, ick sterf van druck en wee ... Vad. Den man die by hem was, wat had hy aen voor cleeren: Schip. Hy was seer arm ghekleedt in't swert, niet als de Heeren Ghewoon sijn hier te gaen: soo dat ick segghen mach Hy blonck ghelijck den Duyvel teghen den dach ... Moed. Maer seght naer wat ghewest dat sy sijn af-ghevaeren, Schip. Dat is my onbekent, want aenghesien daer waeren Veel schepen saem by een en vraeghden ick niet meer: Vad. Houd daer, dit is u loon ... 'k bedanck u vande eer Dat ghy ons geeft bescheet .... Den Schipper binnen. Moed. Waer sal ick my versteken Om niemandt meer te sien, en noyt meer aen te spreken Tot datmen my in het ghetraen verdroncken siet Vad. Mijn uyt-gheweende Vrouw daer en is anders niet Te doen als hem ghevolght waer wy hem connen speuren En vinden moghen, oft wy sterven saem van treuren. Moed. Ick sal hem volghen naer al cost het mijnen doodt Laet gaen, want gheene Wet en wort ghestelt in noodt.

Binnen