Echos weder-klanck

Sevenste uyt-comen. Vigilantius alleen uyt

DE trou stantvastigheyt, dijn ick sagh in het lijen Van dese Martelaers, en sijn gheen tooverijen Soo als ick meynden .... neen, daer spelt iet anders med' Om dat sy in des' pijn en smert met peys en vred' Malcanderen omhelsden, en sach hun verstercken Daer met iet wonders dan in dees twee sielen wercken, Dat boven ons verstandt en alle wijsheyt gaet Jae onbegrijplijck is ..... ô Hemel geeft my raet, En laet Godts gratie eens in mijn flau herte dalen Op dat ontsteken wort met uwe gulde stralen Van liefde tot 't Geloof, daer menigh mensch om lijdt Soo vreeselijcke pijn ... ick bid bermhertigh sijt Die dese waerheyt soeckt in mijn ghemoet te prenten, Ick sien wel diese kent, en vreest geene tormenten Hoe pijnelijck sy sijn, ick volgh den selven wegh Die sy sijn in-gegaen, en al het gen' ick segh Ick uyter herten meyn, wie 't lief oft leet mach wesen, Die cranck is totter doodt, die soeckt te sijn genesen .... 'T gesangh der Mattelaers mijn siele heeft verweckt En tot den selven Godt (ghelijck sy dienen) treckt Oock mijn ghenegentheyt ... ick sal voor alle dinghen Niet anders doen als oock de selve woorden singhen Die ick daer heb ghehoort tot laeffenis der pijn Die hun wort op-gheleyd, ick wil dan by hun sijn: Om met Godts gratie van hun den doop t'ontfanghen, Dat is mijn herten wensch en uyterste verlanghen Want ick voel my bekeert .. den Hemel sy geloft Dat ick de Waerheyt heb ghevonden, daer mijn hooft Word voor te pand ghestelt, en liever af laet houwen Als te verliesen daer ick vast op wil betrouwen.

Ghesangh van binnen inden Kercker daer hy (blijvende op Theater) naer hoort Ghesangh.

WIe en sou hem niet versaden Inden Heere, en versmaden De af-godtsche vuyligheydt Die veel menschen heeft verleydt ... Heer alleen maer uvve ermen Sullen ons ghenoegh beschermen Van het menschelijck quaet Dat u vvaerheydt altijdt haet.

Tegen-sangh.

SOuden vvy niet vvat verdraghen Daer Godt alle sijn behaghen En vreught in ghenomen heeft, Wee die buyten kennis leeft: Waere kennis is vvaerachtich Want sy comt van Godt Almachtich: Die in Godt niet en ghelooft Wordt van 't eeuvvigh licht berooft.

Vigilantius dit Gesangh gehoort hebbende, en daer op sijn gemerck nemende, verschijnt by hem sijn vrouw met haer twee kinderen.

Vigilantius.

DE kennis van 't Geloof hop' ick by hun te vinden En daer op gaen ick eens besoecken des' twee vrinden Inde ghevangenis, daer ick van meester ben En niemant vraghen moet verlof, om dat ick ken Den wegh der saligheyt. Vrou. Mijn lieven wel beminden Hoe coom ick u soo droef en eenigh hier te vinden By de ghevangenis? oft ghy daer in wout gaen Als een misdadighen, wat isser toch ghedaen Dat ghy soo treurigh sijt? Vigilantius. Mijn lief dat heeft sijn reden ... K'heb liever tot mijn luck den Kercker in te treden En sit daer oock gheboyt als een misdadigh mensch Tot mijne saligheyt, dijn ick ten hoogsten wensch, Als eeuwigh om mijn quaet Geloof te moeten branden In't vuur der Hellen, soo heb ick iet goedts op handen: Dat ghy mijn lief en ick met ons heel huys-ghesin Ons keeren sullen tot 't Geloof, om dat daer in Ons sielen welvaert steckt. Vrou. Wel wilt gy dan verlaten U Heerschap, en u van Latroniaen doen haten En sterven oock de doodt, ghelijck de Martelaers Die ghy vervolghen moet? en vreest ghy gheen verraers? Die u mijn lieven man licht sullen aen gaen draghen Oft als meyneedigh tot den Rechter-stoel doen daghen Dat costen sal u doodt ... eylaes waer blijven wy Met onse Kinderen, eeuwigh in slaverny En sonder gelt en goet in ballinghschap te leven .... Ick bid u trouwen Man, en wil u niet begheven Tot sulcken slecht Geloof, maer blijft in uwen staet:

Vigil. K'wil liever sterven als te branden om mijn quaet Vrou. Wat quaet hebt ghy ghedaen: om daer jet voor te lijden Vigil. Die geenen Godt en kent, Godt eeuwigh sal castijden Maer die de kennis heeft van het Geloof, behoort Te volghen Godts ghebodt, oft anders hy vermoort De welvaert van sijn siel. Vrou. Wel hoe is dan de waerheyt Gelegen in't Geloof. Vigi. Jae liefste, dats de claerheyt Die onse siel verlicht, oft anders sijn wy doodt Den jonghen Sone. Heer Vader, wat is dit: dat ghy een Man, soo groot En machtigh hoogh van staet, u selven sult vermind'ren En ons verjaghen, 'k bid peyst op u Vrouw' en kind'ren Die g'onderhouden moet, en sonder dat gaen wy Verloren .... ach en brenght ons in gheen slaverny Van Armoe, soo ghy 't doet ... wat sal t'Geloof ons baten Dat costen sou u doodt, en ons dan moet verlaten, Ghy sijt noch jonck ghenoegh, om twintigh en meer jaer Te leven als een Prins. Vigil. Mijn kinderen t'is waer: Maer oft ick vijftigh jaer en noch meer tijdt con leven En stierf als dan de doodt, wat sou den tijdt my geven, Wanneer het lichaem leydt begraven in het graf, Niet anders aen mijn siel als een eeuwighe straf Die altijt duren sal, ... en want wy willen sterven Voor onsen Heer en Godt, wy sullen t'leven erven Dat noot een eynde heeft. Dochter. En leven wy dan niet Vigilantius staet verstelt en drooght sijn tranen sonder spreken. Dat ghy van sterven spreckt ... Heer Vader; wat bediedt U voorstel, sprekende van sterven, om te leven Tot inder eeuwigheyt .... ick bid wil antwoord' gheven Op mijne vraghe .... spreckt ... k'en weet niet watter schort Dat ghy soo droef sijt en veel bitter tranen stort .., Is dat om onsen t'wil ... ghy sult my oock doen weenen .... Sy weent. Vigil. Neen dochter swijght maer stil: t'is om datter maer eenen Godt is, die 't al regeert, daer wy geen kennis van En hebben, en nochtans is het soo grooten man Gelijck ick vast geloof .. wy sien oock alle daghen, Wat dat de Christenen in sijnen Naem verdraghen, Jae vreesen geene doodt, soo moet hy sijn jet meer Als wy verstaen, dus wensch ick dijen grooten Heer Te kennen om daer voor ghewilligh oock te lijden Al waer het duysentmael, dan sou ick my verblijden: Sone. Heer Vader wie can sich verblijden inde doodt, Daer jeghelijck voor-schroomt: soo langh als ons de noodt Van sterven niet en praemt en moeten wy niet treuren ... De Vrou. Dat kinders segghen sal mijn herte noch doen scheuren Van droefheyt lieven Man. Vigil. De kinders spreken wel: Ey volght maer mijnen raedt, soo sal geen doodt, hoe fel En grouwelijck sy is, van sterven ons doen schroomen, Als dat wy op de Aerd hier sien en sijn maer droomen In vergelijckenis van t'eeuwigh Hemels goedt Dat eeuwigh blincken sal, dus bid ick u, dan doet T'gen ick u segghen wil om eeuwigh wel te varen, Gelooft in dien Godt daer des' twee Martelaren (Die hier ghevanghen sijn) voor willen sterven, sult U noot beklaghen, want t'is Godt, die om ons schuldt Gestorven is, daer ick van spreeck. Docht. Laet hem betaelen Wy hebben gelt ghenoegh. Vig. O neen het sijn ons qualen Van boosheyt, die de schuld van al sijn bitter pijn Gemaeckt hebben, om dat wy saligh souden sijn Als hy die heeft betaelt, waer voor hy menigh-vuldigh Sweet en bloet heeft ghestort. Sone. Wat sijn wy hem meer schuldigh Dat ghy daerom noch sucht. Vig. Mijn Sone niet een sier, Sone. Soo veel te beter, 'k bid nemt dan wat meer plaisier In onse Jonghe-jeught, wat can u suchten baten, Ten waer dat ghy om Godt u kinders wout verlaten Die sonder schult sijn, daerom leven wy gherust, Vig. Mijn kinderen, ghy sout versaden mijnen lust: Oft ick in plaets van schuldt con suchten voor mijn sonden Dat wort berou genoemt, soo niet sijn 't nieuwe wonden Die Godt daerom weer crijght. Vrou. Soo ick hem kenden maer Ick sout ghelooven Man. Vigil. Mijn liefste Huysvrou, daer Hanght onse kennis aen, want ghy het wilt ghelooven Oft anders sult ghy u en kinders welvaert rooven, De docht. Vrou Moeder volght dan raet, ick wil my voeghen tot Het gen' Heer Vader seyt, dat is t'Geloof in Godt Om dat ons saligh is. Vig. O wonderbare wercken Van Godt ons inghestort, die ons wel sal verstercken Want wy goet-willigh sijn: is dit niet beter als Te leven in't Geloof der Heydenen dat vals En seer onseker is ... 'k heb liever te verlaten Mijn Vrou en kinderen als t'recht Geloof te haten, Daer ons ghewenscht gheluck aen vast is, volght my dan, Dan sult ghy uwe plicht voldoen aen uwen man. Die ghy my hebt beloft, oft ghy maeckt my verbolghen Vrou. Ick bid u gaet dan voor, 'k sal met mijn kinders volghen ... Sone. Gaen wy nu sterven dan. Vrou. Neen om te leven kindt Sone. Leven wy niet genoegh. Vrou. Die een nieuw leven vindt Het oudt verlaten moet als wy ons laeten doopen. Docht. Neen Moeder, Moeder neen, ick gaen veel liever loopen, Ick ben noch wat te Jongh, om soo te sterven ... neen Twee levens is te veel, ick heb ghenoegh met een, Sone. k'Heb oock mijn leven lief k'en wil het niet verliesen, Maer deught ons leven niet, ick sal een ander kiesen Van binnen Gesangh. De Gordijen open op 't verschijnen vande twee Martelaers in den kercker. Vigil. Mijn vrinden; hoe vind ick u samen soo verblijdt Ter wijlen ghyli hier soo strengh ghevanghen sijt En sit op uwen hals. Epit. Al die op Godt betrouwen En sullen noot vergaen, maer eeuwigh Godt aenschouwen, Daer ick my op betrou. Astion. De doodt en valt noot suur Aen die lijdt voor sijn schuld, de pijn heeft cleynen duur Die ons lichamen cruyst, maer die de Sondaers proeven Voor inder eeuwigheyt, peyst hoe sy hun bedroeven Levende sonder hop' om eens verlost te sijn ... Dus achten wy geensins van des' twee Martelaren Die volghen hun Geloof sullen noot qualijck varen, Ick wensch te sijn gedoopt met mijn twee kinders saem En soo te sterven in Heer Jesus Christus naem. Vigil. Schep moet mijn soete Vrou, wil om geen lijden treuren Ick sien van nu af aen gheopent t'Hemels deuren Om naer de doodt daer in ons siel te sien verblijdt, Dat u ghebeuren sal, soo ghy stantvastigh sijt, Epit. Daer blijf ick borghe voor, en wil voor eeuwigh branden In uwe plaets want ick u siele brengh in schanden Door eenigh vals bedrogh, als sy van hier verhuyst Denckt maer alleen op Godt, die voor ons is ghekruyst. In wiens naem wy u terstont oock sullen doopen, Beneffens uwen man en kinders, wil dan hopen (Soo haest ghy sterven sult,) d'eeuwighe saligheyt, Die Godt van nu af, voor u sielen heeft bereydt.

binnen