Echos weder-klanck

Eerste uyt-comen, Amurat en Clytus uyt in Bosschasie.

VRindt Clitus, ach! hoe wort met duysent tirannyen Gepynicht myn gemoet, wat moet een hert al lyen Geperst door minnen nydt, dat toomeloos en dol Als een geterghde leeuw gestooten uyt syn hol (Belust op vetten roof van rouwe menschen-schoncken) Staeg loopt door bosch en dal, vallyen en speloncken Met eenen gragen muyl om syne ydel moock Te asen naer den lust ... ach Hemel, smacht den roock Van myne wraak-lust dyn is als een torts ontsteken In't min beswangert hert, om soo myn leet te wreken Tot eeuwich na-berou van t'Persiaense Ryck Door Theocrin' verweckt om t'hatigh ongelyck Dat sy m'heeft aangedaen in myn verliefde sinnen Te achten min als stof ... dus sal ick t'hitsich minnen Van Prins Theodoric wel stutten, en eer langh Haer maeghdelycke schoot met eenen wreeden dwang Van alle eerbaerheyt bedriegelyck ontblooten En slaen met wreet gewelt arch-listich myne pooten In haer vergode glans, Clytus: Myn heer ick bid verschoont U Dienaer schoon den lust sich te vrypostich thoont Naer d'oorsaeck van u leet en herts verdriet te vraegen My deirt u ongeluck, con ick daer van de plaegen (Al cost het my de doodt) maer smachten tot u vreught Ick offerde myn dienst, Amurat: Ach Clytus k'prys u deught, U trouwe trouheyt, jae die can my dienstigh wesen, Clytus. Vercropt dan 't knagend leet tred' moedigh als voor desen Met uyt getogen kling u vyand te gemoet; Amur. Geen vyand, maer eylaes een die in heeten gloet Vol soeten prickelingh myn bange siel doet branden, En 't schip van myn gedacht gans hopeloos verstranden Op al te steylen klip van trotse weygeringh: Clytus. Gewelt stut alle leet, dus maeckt een cort bedingh, D'ontroeringh van u geest die schynt uyt min gesproten, Amur. De min die heeft veel eer in myne ziel besloten Haer soete toover-konst met een vermomden schyn, Nu schenckt sy gal voor vreught, voor nectar hels fenyn, Voor aengenomen lust een zee van bitter traenen .... Jae Clytus t'is de min die my en wegh comt baenen Tot een geterghde wraak, in dese eenicheyt Te vinden als ick hop' om myn geil-suchticheyt Eens te versaeden, en alsoo myn spyt te wreken Met u versochte hulp Clytus. myn trou aen u gebleken Is altyt t'uwen dienst Amur. k'betrou u oock de saeck Clytus. Ontdeckt dan uwen wil der voorgenomen wraak En kennen magh alsoo u woedende gedachten ... Amur. T'besluyt is Theocrin' geilsuchtich te vercrachten En te doen proeven met het kricken van den dagh Wat een verstooten min tot haer verderf vermach Haer onrechtveerdigheyt maackt myn besluyt rechtveerdigh Clytus. Hoe acht dan Theocrin u haere min onweerdigh? Amur. Die slange stopt haer oor en spot met myn verdriet, Nu sy de vlammen van haer liefde minn'lyck schiet Theodoric' in't hert die haest sal sege-praelen En op een swaenen dons (met Phoebi gulde straelen Beglinstert) syne Bruydt beslaepen, en ten thoon Doen stellen Theocrin' op haer Heer Vaders Troon T'en zy men met gewelt den voortganck can beletten. Clytus. T'is d'wase roeck'loosheyt sich in onheil t'ontsetten, Deês saeck streckt vol gevaer, ons dient een ryp beraet. Amurath. Ghy pryst myn moedicheyt, en waerom niet de daet, Dyn ick uyt wercken wil en staet in myne handen Soo gy maer wilt, als ick haer vinnich aen sal randen En soo myn raeserny brengh desen dagh ten end: Haer Eer te smooren in een afgrondt van ellend: Het Persiaens geluck moet heden schip-breuck lyden Schoon dat de schrick beswaert myn hert, om te bestryden Haer eer, en die ontschaeck gelyck als desen dagh, Geschieden moet tot spyt van't trots en hoogh ontsach Des Coninckx, schoon't gewelt uyt d'onder-aertsche kolcken Op donderde van het gewoel der helsche volcken Met furie omheymt tot myn verdiende straf, Ick legh met haere eer gewilligh 't leven af Als ick die heb misbruyckt, Clytus. ick bid bedaer u thoren Amur. Myn min-wanhopigh hert heeft heylighlyck gesworen Haer droeven ondergangh: Clit: Het opset is te groot. Amur. Jae voor laf-hertige die schricken voor de doodt, Maer voor een moedich Prins seer licht om uyt te voeren. Clytus. 'TGewelt raeckt op de been, en heel het Ryck in roeren Door soo vervloeckten dwangh, Amur. my volght, vvat wil, ick sal (want my de cracht ontbreckt) de heele hel, en al Wat sy besluyt tot mynen dienst, soo op doen dond'ren Dat heel de werelt om myn vreedtheyt sal verwond'ren ... T'geil-suchtigh bloet dat smoockt, en slaet in heete vlam Die noyt wort uyt-gedooft dan daer s'haer oorsprong nam, Clytus. Dit opset, veel te groot can u veel onheil brouwen T'en is niet loffelyck sich self veel te betrouwen: Ick wil my voegen naer u wil, doet my bescheyt Wat list ons noodigh is, om met voorsichticheyt En sonder vreese uwen aenslach te voltrecken, Amur. K'sal' met myn vosse-vel (als macht ontbreckt) bedecken Al wat hier dient gedaen, het luck wyst my haer spoor En lacht my gunstig toe, soo haest de blond Auroor (Geboren uyt den schoot van Thetis) haere stralen Op't geurich blom-gewasch, met held'ren glans laet daelen Clytus. Ick Rade dan de wraak geen langher uytstel geeft, Amur. Niet eenen oogenkeer, wat aen dees saecke cleeft, Wordt spoedig achter volght, Clyt. wil dan u moet verrycken Met myn getrouwe hulp, die u noyt af sal wycken Maer schraghen uwen val als Atlas in de noodt, Bestormt met cracht haer eer in spyt van hel en doodt, Sy snevelt eer gy sneeft, en plaeght die u comt plagen, Amurat. Sy smacht in d'eerste storm van wraak-lust donder-vlagen Soo haest sy haer verthoont gelyck sy is gewoon Met kricken vanden dach om t'aengenaeme schoon Van haer volmaeckte leên te spieg'len in de bronnen Van dit haer lust-prieel, eer jemand op de sponnen Van 't dertel ledicant haer uyt den slaep ontwaeckt ... Verborgen wy ons hier. Clyt. ô snoode min wat braeckt U toomeloos gewelt al vals en loose treken Soo als Ulisses ded' Amur. gy moet u dan versteken En duyckt hier in het groen, toe dat sy haer vertoont In dees warand' en wort om haer ontrou geloont Om soo het noodich is met macht haer t'over-vallen. Clytus. Een saam-gesworen macht verduurt bemuurde wallen Jae ruekt de steden om, Amur: als geene vrees voor pyn Beanxt en laffen geest Clyt: de daet sal borge zyn Van myn getrouwicheyt. Amur: soo wort in corte stonden Den Persiaensen glans haer Eerbaerheyt ontbonden. Clytus. Haer Bruyloft-torts verkeert in een verstorven nacht; Van schand en oneer, daer de Vremdeling med' lacht, En schettert spots-gewys met open keel en monden, En seyt, siet hier deês Bruyt, door trou-beloft' verbonden Aen Prins Theodoric van luyster heel berooft, De fackels van haer Eer en glori uytgedooft. Amurath. Wel aen dan volght myn last, de trou van weerde vrinden Die kent men best in noodt: Clyt. ick sal my onderwinden. Te volgen u gebodt: Amu. een vrindt door anxt beproeft Maeckt moedige vol moedt, flau-hertige bedroeft. Amurath en Clytus binnen verborgen. Theocrina alleen uyt. T'is hier waer myne ziel tot eensaemheyt genegen In aengenaem vermaeck haer soeten lust comt plegen: T'is hier alwaer den geest staegh troetelt, het gedacht Met stercke prickelingh der liefde, wiëns cracht Door minnelyck gewelt, om eeuwigh te beminnen Gesloten in myn hert, streelt myn min-siecke sinnen Met endeloose vreught, ontlast van vrees en schrick Om glori-ryck de eer van Prins Theodoric (Myn weerde Bruydegom) roem-ruchtich te verheffen Mits syn vergode deught comt verre t'over treffen Al wat oyt Princelyck natuer ter werelt bracht, Een Godt in menschen schyn, uyt goddelyck geslacht Geteelt tot myn geluck, die vaak myn geest comt wecken En doet al levendigh ten hoogen hemel trecken ... O Goden segent dan myn min, op dat ick magh Tot myn vernoegingh sien ons weerden bruylofte-dagh Amurat ontdeckt sich van achter. O doodelycke smert, daer hoor ick t'vonnis vellen Van myn te vroeghe doodt ... Theo. wat doet myn ziel ontstellen In dese eenigheyt, ick hoor en sien geen mensch Oft is een Gode-stem tot segen van myn wensch, De wraak schreewt om haer loon, het lyden om versoeten De wanhop' om door dwangh haer eere om te vroeten, Nu de gelegentheyt sich thoont hier bloot en naeckt; Theoc. Ick ben door kille vrees tot in myn siel geraeckt. O Hemels wat is dit verraderlyck verraeden. Amurat ontdeck hem. Amurath. Vooghdesse van myn siel, bestrael met u genade U dienaer, die sich buygh voor d'hooge weerdicheyt, Die d'oog in u bespeurt., ick coom hier, 'k meyn geleyt Door myn oprechte min: op hop' dat ick u sinnen Ten lesten door getraen en smeecken sal verwinnen. Theoc. Verwaenden Prins, ha schelm, verrader vlucht myn oog Die schrick van u gesicht: wat trotsen hoog-moet toog Soo stout in u gedacht my eenigh hier te volgen: Amur. De hop' van weder-min, dus wil u niet verbolgen Schoon myn vryposticheyt u eensaem ganghen speurt En stoort u stille rust, een laffen minnaer treurt Voor eeuwig, die zyn hop' door vreese laet vermind'ren Theoc. U Grocodils getraen can myn gemoet niet hind'eren, K' ben dof voor u gepraet, vertreckt en u vernoegt Amur. Dat can geschiên soo gy u wil met myne voegt; Theoc. Myn wil is dat ghy gaet en aenstonts sult vertrecken Amur. Myn wil, dat uwe min u mach tot weer-min wecken, Theoc. De hop' van weder-min is eeuwigh u ontseyt. Amur. En aen een vremedelingh u liefde toegewyt. Theocr. Dat weet ghy Am. jae te wel: Theod. wie can den wil beletten Amur. Den wil dat's veel geseyt, Jupyn stelt maet en wetten Theoc. Het is der Goden wil die zegenen myn trouw Amur. Soo niet dees vreucht verkeert met druck in nae-berouw Theocrina. Wat seght gy; Am. niet, dan k'bid' voldoet myn minne lusten Theo. O snooden, t'is genoech vaer heên en laet my rusten. Amur. Wy zyn hier eenich, ach vergun my t'hemels soet Van uwe sachte schoot, en smacht myn heeten gloet. Theoc. Trouw'loosen vreest u straf myn teer gedult te tergen Amur. T'is eerlyck dat ick soeck ... k'com om genad' u vergen, Waer voor zyt ghy verbaest Theo. dat u den donder slaet, Ick schroom van uwe min beswangert met verraet. Amur. T'is vals vermoên, dus blust myn minnelyck begeren: Theoc. U pratte dertelheyt comt myn gemoet braveren, Dus smoor u sotten lust, eer ghy myn straf gevoelt Amur. Al myn genegentheyt naer uwe liefde doelt; Ontseght my dan geen hop', wil de genad' niet wannen Uyt u verstoorde ziel noch my van u verbannen. Theoc. Roem-ruchtigh Amurath zyt gy van Edel bloet Bedaer u red'lyckheyt en t'op-loopend' gemoet: Myn vast gegronde min wort nimmer afgetogen Van Prins Theodoric', u clacht cryght geen vermogen Op myn verstaelde borst tot troost van uwe min, Dus dwinght met reden uwen toomeloosen sin Om ander schoonheyt, maer geen Theocrin te minnen, Een moedigh oorlogh-helt, die sonder hop' van winnen Sich wapent tot den strydt, wort sot en dwaes geacht, Een hopeloose min van ieder uytgelacht. Amur. O duldeloos vervvyt, is uyt met myn verlangen, Myn hop' is hopeloos, haer ziele is bevangen Met stercker min als myn, ick smeeck vergeefs, de geên Voor my haer ooren stopt en spot met myn gebeên. De wanhop' snaeckt naer vvraak, dus voorder ick myn listen Om des' gelegentheyt niet roeck'loos te verquisten, De geilgeyt slaet in vlam, ick smoor u root Corael. Theoc. Stae af eer ick het licht uyt uwe oogen hael. Amur. Ey blust myn minnen brandt Theo. wat wort myn ziel geverreght Amur. Myn aen gesteken drift door weygering geterreght, Omhels omhels my toch, Theo. bedaer, wat pord u dus Te woelen, ach Diaan' beschermt my Amu. sus, ey sus En voeght u naer myn wil, ick can myn lust niet temmen, k'moet in de welde van u Maeghde-schoot eerst swemmen. Theo. Ick sterf eer, dan te sien myn eere met de voet Van u verkeerde lust vertreên, 'k sal als verwoet Met scherpe tanden u tot flinteren verscheuren, En uwe schoncken aen den hel-hondt (die de deuren Des afgronts stets bevvaeckt) op offeren tot buyt, U dwing'landy ten trots, hoe bits gy grimt, en uyt U geile oogen schiet een vuur van ongenaden. Amurat. Spyt Hemel, Hel, en doodt, ick sal myn lust versaeden Theoc. Stoot eerst het gladde stael door dees myn eerbaer borst. Amur. Noyt wert met maeghden bloet myn dappre klingh bemorst, De wraak vindt sich vernoeght naer 't schandelyck vercrachten, Soo leert u Amurath syn trouvve min verachten. Theoc. Een snelle blixems schicht u geile opset velt. Amur. Myn vvanhop' vreest geen straf, ick dvving u door gewelt, Theoc. Wil eerst de draden van myn droevigh leven kerven, Amur. U vruchteloos versoeck sal geen genad' verwerven ... Clytus uyt Help Clytus Clytus help, Clitus. Myn Heer vvat is u last, Myn vrome dapperheyt op uvve diensten past, Amur. Volvoert die naer myn vvensch: Theoc. doorluchtige Diane Bevvaer myn kuysheyt help: Clyt. u biggelende tranen Die zyn te crachteloos: Theoc. moort moort Amur. ras treckt haer wegh. In schaduw' van 't geboomt langhs deês bewassen hegh Sy rucken haer wegh in de bosschasie binnen Arcegoras uyt. Wat koude schrick bevangt door yselycke droomen Myn trillende gemoet, Neptunus pekel-stroomen Door bulderend' tempeest zyn noyt so seer ontstelt Als myn ontroerde ziel ... Fortuyn, hoe wanckel spelt U schemerend' geluck met trotse hovelingen Wiens eer-sucht tracht in staet staegh hooger op te dringen, Want soo door eenigh spoock den geest sich vint ontroert, De vreught verkeert in vrees, 'tschynt dat een roover loert Door heymelyck verraet met syn schen-siecke pooten Haer steygerende son' van glansen te ontblooten ... Dit woelt my in het breyn, dit myne ziel ontstelt Vermits een bange droom heeft myne rust gequelt En t'sweet uyt 't lyf geperst, dat aen myn hairen hongen Benouwde druppelen ... my docht ick werdt besprongen Als ick een teere lam (schier doodt door droef geschreeuw Sou redden uyt de noot, dat van een felle Leeuw Was vinnich aen-gerant, en tot myn ongelucken Soo ick d'onnooselheyt den roover tracht t'ontrucken, Keert synen haet op my, die syne klouwen smeet Op myn manhafte borst, daer hy het hert uyt reet, Soo toogh ick uyt den slaep, bedoven in de sorgen Van achterducht en vrees, tot dat Auroor den morgen Op haer vergulde koets brocht moedigh voor den dagh, Ick segh van 't ledicant, en sonder groot gewach, Trock ick myn nacht-rock aen: om in dees tuyn te vinden Myn Suster Theocrin', en aen haer te ontbinden Het schrickelyck vertoogh van myn benouwde droom, En nu dat ick haer mis, bevanght my dobbel schroom, Die maeckt myn ziel beanxt door vrees van qualyck varen, Toch 'k hop' Jupyn sal haer met trouwe Hemel-scharen Bewaecken, dat geen list, die al te veel vermagh, Verdruckt de soete vreught van haren Bruyloft-dagh. 'k Verlaet dan dese plaets, en treck met groot verlangen Naer 't Hof daer sy myn comst met blydschap sal ontfangen Theocrina van binnen: Ach hemel ach ick sterf O wreeden dwangh, ach, ach Arcegoras wat's dit? Ick staen verstelt ... wat schorre donder-slagh Dreunt met gebroken thoon in myn verbaasde ooren ... Ick luyster en ick stap wat naerder, om te hooren Wat voor een weder-galm met dreunende geluyt Den Echo schiet te rug, die myne gangen sluyt: Theocrina van binnen. Ach Ach, moort, moort, verrader, cort myn treurich-leven. Arcegoras. 't Gedruys der goven can geen grooter rots doen beven Als dees benouwde stem doet trillen myn gemoet Die nochtans als een rots door d'eêlheyt van myn bloet Was noyt in 't legers velt bevreest om te verschricken Gelyck den vyandt als hy myne kling sag blicken, Sal ick om eene sucht, die door de telgen schiet Als nu benouwt zyn, en hier vreesen voor verdiet? Eer ick de stemme ken? ick sweir by d'hooghsten Hemel En 't heyligh Fackel-licht, en 't flickerich gewemel Dat met een helle-glans dit boom gewasch bestraelt Den Prins Arcegoras veel eer in d'afgront daelt Als door laf-hertigheyt syn roem te sien verborgen, Neen, neen 'k sal voor die roept om hulp genoechsaem sorgen En thoonen wat ick can: hy sterft door dese vuyst Die myn Heer Vaders tuyn door snoot verraet begruyst. binnen en al sprekende weêr uyt. O Hemels wat ick sien, het bloet berst uyt myn aders, Myn Suster Theocrin' mishandelt ... snoo verraders. .. Ha schelmen, moorders, staet, dees kling stoot u in 't graf binnen Amurath vechtende met Arcegoras uyt. Amurath. Verwaenden neen, men druck tot wel verdiende straf Die eerst in uwe borst Arcegoras. vervloeckte hinder-lagen. Amurath doorsteckt hem. Amurat. Houd' dat, soo can u schim met smert de tydingh draegen Aen uwen Vader en aen Prins Theodorick Van't gen' hier is geschiet, Arcegoras. ô wee, ô wee, ick stick In 't afgetapte bloet, de doodt sluyt myne oôgen. Amurath. Een oopgehitste wraak heeft wonderlyck vermogen, Clytus uyt. Myn Heer begeven wy met spoet ons op de lucht, T'is hier niet veylich. Amurath: Waer is Theocrin' Clitus. die sucht Heel machteloos verstickt in overvloet van traenen. Amurath. Houd' moet ick sal met list veylige wegen banen Die sonder hinder ons wel helpen uyt den noot, Clytus. Ick vrees voor ongeval ons schelm-stuck is te groot ... binnen Theocrina alleen uyt met ontvlochten hair en seer ontstelt. O duldeloose smert vervloeckt' afgrys'lyckheden, Ick sterf van spyt, ô wee! ô wee myn hert dat berst Ach duysent stucken, ach! hoe wordt myn druck ververst Elck oogen-keer te sien, te dulden, en te leyden Myn eerst ontloken roos, daer Koningen om vleyden Met nederich gesmeeck, soo eereloos gepluckt: Door snoode dertelheyt van haeren steêl gepluckt O Godt vergeten dwangh, waer toe ben ick geboren, Het wanckelbaer geluck had Theocrin vercoren Tot een vergode Bruydt van Prins Theodorick Om d'eer vergeten haet van Amurath ... ick schrick, Swyght tongh van soo een schelm: den eersten schyn der sonnen Van myn verheven luck doet sticken in de bronnen Dat myne traenen zyn met jammerich gekerm ... O Goôn wat's dit, wel hoe ... ick stap in't bloet, bescherm Voor meerder ramp myn ziel, daer geen meer ongelucken Als felle donder door vervloeckte schellem-stucken My snorren om het hooft ... ach hemels wat ick sien, Ramp-salighe, ach, ach, waer sal ick henen vliên, O doodelyck gesicht, Arcegoras myn Broeder Vermoort? gestickt in 't bloet, ha schelmen moet verwoeder Trock-hongerige wolf het teere ingewant T'onnoosel lam uyt 't lyf, als u moort-siecke handt Gewapent met een dolck verraderlyck doet sneven Myn weerden Broeder, ach ick sterf, moort, moort, wat sweven Voor myn benouwde oogh verwoede schimmen, ach, Wie Vlucht daer? snoode staet ... verraders, wat vermach U wreedtheydt meer? ey ras ... stort noch als hagel-vlagen U woede raserny, 'k en schrick voor geene plagen, K'omhels met vreught de doodt, en sterf in volle prael Met myn vermoorde Broêr, dus ruckt door vuur oft stael Myn hert oock uyt dit lyf, 'k wil met myn broeder dalen Naer d'eeuwig ballinghschap, terwyl de bruyloft-salen Met jammerlyck geschrey vervult zyn, soo dees doodt Myn grysen Vader, en het schennen van myn schoot Wordt kenbaer, ach ick sien syn oude ziel bevangen Met soo veel druck dat 't sweet langs syn bestorve wangen Met bloed'ge druppels rolt, en stort in overvloet Een zee van stranden, 't ziel-knaegende gemoet Te swack en machteloos om dit gewelt te schraegen Door t'opgestapelt leet met smert ter hellen draegen, Ach, ach, waer bergh ick my, de tonge die verflauwt En can niet spreken, Ach hoe wort myn hert benauwt! Sy val tin onmacht Eristenus en Anthenor twee Persiaense Edel-lieden uyt T'gerucht Anthenor (als ick nu de marm're trappen Van 't Conincklyck Paleys van sin was af te stappen My dreunende in d'oor met een te droef misbaer Verschrickten mynen geest uyt vreese van gevaer, Anthenor. Jupyn bevryd het Ryck voor rampen en Ellenden, Een snelle blixem sal verwoed' ter hellen senden Wie dat de soete rust van sulcken Ryck verstoort Eristenus. Dat hop' ick Ant. vreest geen ramp Erist. het naegeschreeu van moort Dat door de telgen sloegh syn weer-galm in myn ooren Ver schrickten myne ziel Ant. bedaer, en laet eens hooren En sien wy t'alle cant wat onheil datter schuylt. Erist. Noyt hongerigh gediert, hoe vinnich dat het huylt Verbaest den herder in de Claver-rycke velden Met grooter anxt als my, wat magh ons dit verbelden? Anth. Weest niet flauwhertigh, maer tred binnen en doorsoeck Den heelen tuyn met vlyt, ick blyf aen desen hoeck Soo can ons niemand met gewelt oft list ontspringen, Erist. Ick sal met mannen-moet het stael door t'herte dringen Wie door vermetentheyt ons eer en rust braveert, Anth. Siet toe dat u geen list verraderlyck en deert Erist. Geen noodt, ick tred' vast toe ô Goôn wat sal dit wesen? My dunckt ick hoor gesucht, Anth. houd moet en sonder vreêsen Doorsnuffelt alles wel Eris. soo my geen schyn becoôrt Anthenor, ach ick schrick ... hier leyt'er twee vermoort. Anth. Wat, Eris. siet ey siet, o weel oft waerheyt is oft logen, Anth. O Hemel ick beswyck, geen waan heeft u bedrogen; O Goddeloos verraet, waer dat Natuur van schrickt .... Ach t'is Arcegoras, ô wreede moort-verstickt In syn eel bloedt, eylaes! maer Theocrin is dese Verhackelt en verscheurt, gedoodtverft in haer wesen ... Erist. Rampsaligh noodt-lot van soo Godt-vergeten saeck, Anth. Ellendige Princers, den hemel roept om wraak, Wie dorf soo een Heldin erbermelyck verdelgen Met haeren Broeder, Ach wat tyger dorf hier swelgen Soo E'dlen Vorsten-bloet ... Erist. bedaer u, siet sy leeft En roert haer armen noch.,. Princersse, Ach! wie heeft deês grouwelen begaen? Theocrina flou liggende comt tot haer selven en spreckt, Verwande Ryckx-tyrannen ... Myne rechtveerdicheyt en sal u niet doen bannen, Maer om dit schellem-stuck, soo vreeselyck begaen U helschen Tygers-cop aen duysent stucken slaen Soo sal de wraak met lust haer bloet-dorsticheyt boeten Aen sielen die myn Eer soo schandig met de voeten Der dertelheyt vertreên, en met t' onnoosel bloet Van Prins Arcegoras soo schellems en verwoet Door toomeloos gewelt uyt d'edel aders melckten En slorpten in hun moock, waer door ons cracht verwelckten ... Bloet honden-doodt my oock, Ant. wat raserny is dit? Theocrina. De helsche furien (op grouwelen verhit Verstrecken my tot hulp, om met dees haere vlechten Tot gretigh raven aes u rompen vast te hechten Aen dees verdorde stronck: Sy wilt haer selven verhangen. Erist. Mevrouw ick bid een woort. Theo. vervloeckten Eer-dief wegh Die myn geluck vermoort; Anthenor. sy raest ick bid bedaer Theo. Eerschender, het vermeten Een soo vervloeckte daet en sal ick noyt vergeten ... Staet en verweirt u lyf, Erist. Mevrouw ick bid u stut Dees furi door de reên: Theo. als ick heb uytgeput Al d'aders van u lyf tot schrick der laffe herten, Sal ick voldaen zyn schelm, wie wraak soeckt vreest geen terten Anthenor. Princers, wy bidden dat gy naer de reden hoort, Theoc. Geen reden voor die heeft myn eygen Broêr vermoort, Anth. Wie Theoc. ghy Anth. ick Theoc. jae naer dat gy uwe geile-lusten Met hulp van uwen knecht en door gewelt hier blusten Gans tegen mynen danck: dus rust ick nimmermeer Oft 'k ruck u t' hert uyt lyf om de geschonden eer Die ick verloren heb: Anth. ey keer haer door u crachten, Theoc. Den Hemel is myn hulp om een tyran te slachten, En dat ick slorp u bloet, soo dra maer dese klingh Heeft in u borst gemaeckt een verse openingh. Eristenus. Princers en kent gy niet die ghy hier overrompelt? Theo. Die syne handen eens heeft in het Bloedt gedompelt Van mynen Broeder, die ontsiet geen tweede moort Aen my al drygende te doen, Erist. ick bidde hoort En siet wie dat wy zyn Princers om te doen stelpen U droevigh ongeval: Theo. oft om van cant te helpen Anth. Kent ghy Anthenor niet: Theoc. Anthenor! wat is dit? Ghy siet hoe dat de doodt my op het herte sit Door 't moorden van myn Broêr, die om myn schand' te wreken (Naer dat ick ben vercracht) is jammerlyck door-steken. Erist. Yelaes wat dat ick hoor, is Theocrin vercracht? Vercracht? ick sterf van druck, vervloeckten hel-hondt wacht U voor de helse wraak die u sit op de hielen Soo ick hem kennen magh, om selver te vernielen. Theocrina. Eylaes 't is Amurath. Erist. myn hert door spyt versterft Soo langh ick niet en sien dees hant in 't bloet geverft Van desen dwingelant. Princers wil u bedaren Wy hopen desen schelm seer moedigh in te varen Waer dat hy schuylen magh, soo iemandt van ons twee Hem vinden can, daerom verwisselt 't droef gewee Op hop' van weder-wraak waer op gy moôght betrouwen Theocrina. Wat al de spooken doen hop' ick alleen te brouwen Een onversaeght gemoet veel woeste wegen baent Om hem te vinden, die soo grouwelyck verwaent Myn Eer geschonden heeft, en het gesicht verduystert Van die myn eer aensagh en 't stamhuys heel ontluystert: O grouwelyck bedryf: Anth. ick bidde machticht toch U drift van gramschap, tot dat-men syn hels bedrogh Ontdeckt siet, om den schelm tot levens eynd te plagen, Wy sullen 't lichaem van u Broeder samen dragen Op 't Neer-hof van 't Paleys, om niemant door 't gerucht Van onse clachten te verwecken tot gesucht ... Helpt Eristeên, dat wy dit droef verthoogh bedecken Soo seer als t'mog'lyck is, oft anders wy verwecken Maer oproer en gekerm aen 't heele Hof-gesin ... Eristenus. Ach wat al druck en pyn ryst uyt jalouse min.

Al binnen