Echos weder-klanck

Vermaninghe Tot een goet leven: om wel te connen sterven. Die uyt Godt is, die luystert na Godts woorden, Jo.8.v.47.

Wie Godts Leeringhe in syn hert verborgen houdt, ende daer naer leeft, en sal niet licht sondighen soo langh hy Godt bidt om de selve door syn gratie te connenbewaeren, en door 't sondighen niet te verliesen, het bidden, doet vercrygen daer-men om bidt, ende 't vercrygen leert bewaeren, ende sorgen om niet te verliesen, dat-men door 't gebedt van Godt vercregen heeft, door syn gratie, ende daerom heeft Godt aen den mensch den vryen wil gegeven om goet oft quaet te doen ende den loon daer van te ontfangen naer gelegentheydt van goet oft quaet, voor 'tgoet der zielen bewaert en voor 't quaet de straf der hellen. Die sigh voeght naer den wil des Heeren in 't lyden ende verdragen, sal wel varen; maer die synen eygen wil te langhen toom geeft, wordt al te licht van de wereltse becommernissen, ende quade becoringen verleyd, ende alsoo vallende in sonden verloren gaet. Daerom is 't een segentlyck geluck voor de gene die Godts gratie bewaren ende naer leven, ende oversulcks geen vrees en moeten hebben van die te verliesen als-men dickwils daer op peyst, om dat Godtvruchtighe gepeysen zyn gelcyk op-gegraven wallen tegen d'aenstooten van quade becoringen, d'oorsaeck van veel sonden, alsmen de selve by tyt niet af en weirt door de cracht van goede wercken, bestaende in 't aenhooren van Goddelycke Leeringe, in wekelycke Sermoonen ende dagelycksche gebeden ten dienst van Godt ende welvaert der zielen. Ende gelyck ons verstant niet en can begrypen Godts Wysheyt ende Voorsightigheydt, soo moeten wy te vredenzyn met het gene Godt ons overseyndt, het zy goet oft quaet, om dat niemant den waerom daer van en weet als hy alleen, soo volght en t'is reden dat wy met den voorspoet en tegen-spoet, goet ende quaet moeten te vrede zyn om dat Godt alleen is wetende tot wat eynde hy ons besoeckt, geeft ende nemt, vernedert en verheft, quetst en salft, ende daerom moeten wy sondaers ons selven altyt onderwerpen aen den wil van Godt, ende peysen dat de Leeringhe der Predicanten in de Sermoonen zyn de woorden van Godt om naer te leven ende ons daer naer te voegen, mits dese goede leeringhen ende vermaningen zyn als het sout der zielen om niet te bederven de nature van hun cracht. Het leven van ons lichaem is de ziel die onsienlyck ende onsterfelyck is, Godt is onsienlyck die de ziel heeft gheschapen in 't sterfelyck lichaem van den mensch, ende daerom is Godt het leven van ons leven, vervolgens van onse ziel die sonder hem niet en can leven, eenen geest van onsen geest die eeuwigh is en altydt blyven sal, d'eeuwige Waerheyt onsen Godt die alleen magh seggen: Ick ben die ick ben ende hy is die hy is, gelyck wy moeten gelooven levende naer syn leeringen ende vermaningen, daer wy ons op betrouwen.

Goede vermaningen en sullen noyt ontbreken Aen hem, die daer med' soeckt de herten te ontsteken Van die met iever en met liefde daer naer hoort Als Magdalena ded' in 't luyst'ren nae Godts Woordt, Om dat het crachtigh was: ... och oft wy alle dagen Oock luysterden daer naer, het sou Godt meer behagen Als wandelen te gaen, en peysen noyt daer op, Mits dat de ydelheyt te seer steckt in den cop, Waer door den dienst van Godt al te haest wort vergeten En weynigh naer gesien om dat het hoogh vermeten (Dat's de hooveerdigheyt) te diep gewortelt is In 't herte van den mensch, die de gesteltenis Der deughden niet en kent, daer 't luck is med' te winnen Der zielen saligheyt, om dat de losse sinnen Vol van becommernis der aertsche ydelheyt Te hecht vast zyn aen die den selven licht verleyt, Dat is den Duyvel, om hem soo te doen verliesen De gratie van Godt, wee! diese niet en kiesen Om dat het is een luck dat ziel en geest verheught Bestaende nergens in als in de suyver Deught Die tot Godts eer geschiet, want sonder deught te plegen, En can men Godt noyt tot bermhertigheyt bewegen, Als wy vergiffenis versoecken sonder rou Van ons misdadigh quaet, dus bid ick, blyft getrouw Als ghy geloften hebt gedaen van beter leven En noyt meer en hervalt, dan sal den Heer u geven Een plaetse in syn Ryck, die noyt een eynd en heeft Maer eeuwigh duren sal naer dat men heeft geleeft, Niet gelyck al de gen' die hert en sinnen setten Op de wellustigheyt, en al te weynigh letten Op de conscientie, te seggen hun gewis Hoe die veel swerter als een kool becrosen is, Sonder de selve met getraen van rou te wassen Eer dat de bleeke doodt hun comt te vroegh verrassen En soo verloren gaen voor inder eeuwigheyt, Schoon 't hun al menighmael te voren is geseyt, Dat soo geschieden sou, dus dient dan wel te letten (Dit overpeysende) geen sinnen meer te setten Op schaduwen van iet, die in hun selven niet En zyn als enckel schyn, barende groot verdriet Wanneer men door de doodt de selve moet verlaten En niet meer sien en sal, wie sou die dan niet haten, Om dat sy schad'lyck zyn, een reden dat ick my (Dit overdenckende) geen aertse sotterny Meer aengetrocken heb, en de genegentheden Tot dronckenschap verfoeyt, voorwaer niet sonder reden Om dat-m'er anders niet en hoort als achterclap Van alle-mans gebreck, dat is de Coopmanschap Die men daer om siet gaen, 't is al boven de seven Waer van niet anders comt als een cort-jarigh-leven En om dat ick die weet en wel moet zyn bemerkt, Heb ick nu langen tyt gedurigh aengewerckt Om de vergaderingh der dronckaerts te ontvluchten Te schouwen als de pest, om datter niet als suchten Van comen, als het gelt onnuttigh is verteirt Dat arremoey verweckt, 't is beter afgeweirt Eer-men te laet beclaeght gelyck het veel beclagen Sittende met de hant in 't hair, en alle dagen Beweene sulcken spel dat ieder een verleyt, T' is beter dat-men peyst op syne saligheyt, Soo als ick heb geraemt te doen, om te verlaten Dat aen den Heer mishaeght, dat is een ydel praten Daer-men te licht naer hoort in het geselschap van Vuyl dronckaerts die-men noemt hanneken alle-man T' is beter t'huys by het geselschap van schoon boecken Die ons vermaenen: hoe-men moet de welvaert soecken In Kercken-diensten, daer-men hoort een goet Sermoon Gesproken uyt den mont van Godt, dat is den toon Daer-men op vast magh gaen: want 't is het sout der zielen Dat sonden schouwen doet, die ons te licht vernielen En brenghen in de Hel van de verdoemenis, Wee hem die tot Godts dienst al te onachtsaem is En hanght de werelt aen, daer niet en is te vinden Als ydelheyt, bedrogh, en list, een blaes vol winden Die soo s'ontsloten wort, ontvliegen en vergaen: Wat is de Werelt meer als eene ydel waen Daermen sigh op betrouwt, geen waerheyt maer een logen Die noyt en wort gelooft, om datse heeft bedrogen Soo menigh dommen mensch tot nadeel van syn ziel, Als hy te licht daer door in groote sonde viel, Hoort dan naer 't woort van Godt, hy sal u zegen geven Om naer syn leeringh tot u saligheyt te leven, Te volgen syn Gebodt, te vluchten alle quaet, Dat is den vasten gront die in de deught bestaet Der geluck-saligheyt ... ô wonderlyck vermanen Aen sondaers, die bekeeren en daer by betraenen Hunne lichtveerdigheyt van leven en op 't woort Van Godt betrouwen, seer geluckigh die het hoort En sigh daer nae oock voeght, soo als het moet geschieden Om dat sy schepselen van Godt naer syn gebieden Ons voegen moeten, oft uyt syne grati' zyn, Verdienende de straf van d'eeuwigh helse pyn, Die noyt een eynde heeft daermen wel voor mag schroomen En vreesen, dat die ons noyt en magh over-komen Wanneer-men sigh gevoelt in eenen quaden staet Maer afstant daer van doet eer dat het is te laet: Te weten als de doodt ons naer het graf doet dragen En het verstant benemt om sonden te beclagen Met een rousuchtigh leet, en wacht dan noit naer d'uur Van sterven, want de doodt valt op het lest te suur.