Negenste uyt-comen. DEn Vader en Moeder van Astion vol druck en Weedom, mits sy hunne Sone (sonder hope van te vinden) soo langh ghemist hadden, worden van eenen Christen Pellegrim (die dese twee Martelaers had sien lijden) verwittight waer hunnen Sone was, waer sy hem souden vinden, en wat hy geleden had.
De Moeder en Vader uyt.
GEen pijnelijcker smert van droeven, Avonturen Den mensch meer quellen can, als dijn ick moet besuren In't soecken van mijn kindt, daer ick niet van en weet Waer dat vervaren is. Vad. Mijn lieve Vrouwe, vergeet Bid ick des' swarigheyt, want al u bitter suchten Sijn nergens dienstigh toe, als om my te doen vluchten Van soo een wonder Vrouw, dijn ick niet helpen can, Hoe seer ghy sijt in pijn, dus bid ick stilt u dan Denckt dat hy is vermoort, ghelijcker veel in't reyden Worden verongeluckt, laet ons niet anders peysen, Want t'is te langh geleen: dat hy vertrocken is Daer niemand van en spreckt. Moed. Wonder gesteltenis Van eenen Vader, die mijn kermen, suchten, klaghen Schijnt te verstooten, dat my sal in't graf doen jaeghen Want ick geen troost en vind Eenen Pelgrim uyt. Pelgrim. Ick hoor des' reden aen En uyt de selve, soo my dunckt, schijn te verstaen Dat daer jet schuylen moet tussen des' twee vereende Oft saem gehouwlijckt paer. Moed. Och oft den Heer verleende Aen een bedruckte Vrou (gelijck ick ben) een maer Van mijn verloren Soon, en waer den selven waer, Ick leefde noch soo langh van dat ick ben geboren Pelg. Seer Edele Matroon, hebt ghy u kindt verloren, Dat is een lastigh Cruys, en al te jammer saeck: Moed. O jae mijn lieve vrindt, een Soon die mijn vermaeck En troost was inden druck, is uyt dit Landt ghevaren Niet wetende waer heen, den Heer wil hem bewaren, Soo hy noch leeft, maer ick vrees seker neen, om dat Wy noot een tijdinghe daer van en hebben g'hadt Soo langhen tijdt geleen, daerom ist dat wy vreesen Oft hy wel doodt waer. Vad. Lief, ten can niet anders wesen, Ick bid sijt dan gerust, en vraeght daer niet meer naer Want desen vremdelingh en can niet weten waer Hy jemandt (die hy noot gekent heeft) aen sou wijsen, Soo is het vruchteloos te vraghen. Moed. Maer die reysen Veel hooren ende sien. Pelg. Mevrouw hoe is den naem: Moed. den schoonen Astion, daer over al de faem Den grootsten lof van spreckt, om sijn volmaeckte leden En wonder geestigheyt ... en heb ick dan geen reden Daerom te suchten, om dat ick het minste niet En weet waer dat hy is, ... ô hatelijck verdriet My van Godt op-geleyt en gaen daer door ten ond'ren: Pel. K'en can my niet genoegh in desen naem verwond'ren .... Seght ghy niet Astion. Moed. ô jae den selven ist Dijn ick heb langhen tijdt, gelijck ick segh, gemist, Pel. Geluckighe Matroon, en gheluckighen Vader T'is my genoech geseyt. Moed. Is dat geluck, die nader Ons doodt als t'even sijn. Pel. Ick segh noch eens geluck: Om dat ick uwen Soon heb inden meesten druck Van qualijckvaert gesien, mits hy de valse Goden Niet eeren wilde, is in gloyend' peck ghesonden, Ghegeesselt en ghewondt, gheslaghen sonder endt, Jae heeft geleden, soo ick sach, een wree torment En grouwelijcke pijn, die geenen mensch can lijden Noch sonder sterven, als hy led' met groot verblijden. Daer selver den Tiran (ghenoemt Latroniaen) (Die hem de straf om het Geloof heeft aen gedaen) Verstelt in stont, en scheen schier uyt sijn vel te springhen Van spijt, dat hy hem in des' pijn noch hoorde singhen Met eenen diemen noemt den Heylighen Epicteet, Een weerden Prister, soo dat ick voor seker weet Dat het u Soon moet sijn, die alle twee noch leven, Maer sitten sterck geboyt .... nu heb ick u ghegeven Bescheet waer dat sy sijn. Moed. Eylaes wat dat ick hoor Van eenen Pellegrim, hoe klinckt my inde oor Soo onverwachte maer; om t'herte te doen scheuren Van droefheyt, ach ick sterf, k'salt met de doot betreuren Soo t'waer is dat hy seght, kloop sonder vrees en schrick Terstont des' Landen uyt, k'en wacht geen oogenblick Om hem te vinden, dijn ick naer soo langh verlanghen Gesocht heb, en daer van soo droeven maer ontfanghen ... Wat seght ghy droeven Man. Vad. K'en can niet spreken lief De doodt sit my op t'hert ... had ick den snooden dief Latroniaen alhier, 'k sou t'hert uyt t'lijf hem halen En doen hem dese straf met sijne doot betalen, .... Hoe wort de Stadt genoemt daer desen hangh-dief woont; Pel. Het is in Schytien, een Stadt die haer verthoont Op eenen Hooghen-bergh, want ghy u derft vermeten Te gaen alwaer sy sijn, en daer by tracht te weten De naem van dese Stadt, die schoon is sterck bemuurt Almiridentium ghenoemt, daer ick ben uyt-ghevuurt Van eenen Eselin maer cleynen tijdt gheleden Mits ick niet wel con gaen. Moed. Ick let wel op u reden Wy dancken u daer voor: dat ghy ons kennis geeft Der waerheyt waer sy sijn, en dat mijn Soon noch leeft Soo g'ons gheloven doet, daer wy ons op betrouwen En sullen tot ons vreught den naem ghenoegh onthouwen Vande genoemde Stadt al viel ons ons noch soo suur Den last van t'reysen, wy en sullen niet een ur Versuymen om te gaen, dat wy hem moghen vinden Want t'is ons eenigh kindt. Pel. 'K neem af-scheyd vande vrinden En maeckt mijn weghen cort, adieu Godt geef altijt ... In uwen teghenspoet en druck verduldigheyt.
al binnen
Cookies on Poetry Cove