Gramschap Soo als den mensch die t'bloet door gramschap doet ontsteken Oock al vroegh sterven sal, om datter geen gebreken Inde natuer en sijn soo schadelijck en quaet Als gramschap, en gelijck voorseyt is, overdaet. De gramschap maeckt den mensch ontstelt in al sijn leden, Want sy t'verstant berooft en luystert naer geen reden Jae wort gelijck een pad die opgeswollen is, En berst seer bitterlijck door de ontsteltenis Vande grammoedicheyt, waer doormen licht sal geven Een onversaefde slach die jemant cost het leven, En s'anderdaeghs berouwt, hoe wel te laet, om dat De straffe van het quaet sijn recht veel meerder schat Als die het overtredt, dus valter geen verschoonen Men moet het quaet naer de verdiensten altijdt loonen En t'aldergrootste quaet comt vande gramschap voort
Te weten dievery van eer, gevecht, en moort Dat dient gestraft te sijn met straf waer naer moet volgen De doot, oft anders sou den mensch gram en verbolgen Volherden in meer quaet, t'is daerom al te veel Die sich verwinnen can verwint een sterck casteel. Gheen monster thoont soo vreet, oft schroomich om t'aenschouwen Als eenen mensch die sich in geenen toom can houwen Van reden oft verstandt door de grammoedicheyt Waer uyt gesproten is soo grooten swaricheyt Dat menichmael daerom den mensch heeft moeten missen Sijn leven, d'oorsaeck oock van veel verdoemenissen De gramschap is geweest, men vint geen arger quaet Als gramschap, dat een sond' is die Godt selver haet En al te bitter straft op d'aerd' met veel allenden Het lichaem, en hier naer de ziele sonder ende. Veel hebben vroegh hun bloedt door gramscha soo verteert, En meer door overdaet vergaen sijn als door't seert.
Cookies on Poetry Cove