Haet en nydt. Noch meer uyt haet en nijt hun eygen herte cnagen Als jemant seylt voor wint sy connen niet verdragen Dat de gelegentheyt d'een meer als d'ander gunt Door miltheyt der Fortuyn en dat sy cruys noch munt En hebben tot gebruyck, gelijck als hun gebueren Die sy benijden, en de straet daerom in rueren Al dickwils stellen, schoon dat t'schandelijck verwijt
Het minste niet en helpt, maer voelt noch meerder spijt Dat jemand' leeft gerust, de nijt en sal noyt sterven Maer altijt leven tot dat Godt eens af comt kerven: Het quaet dat daer van comt, een quaet dat scherper steckt Als een slange tongh, en groote straf verweckt Voor d'arme ziel, wanneer sy rekeningh moet geven Wat dat sy door den haet en nijdt al heeft bedreven: Eerst d'eygen hert gecnaeght, verteert t'heel ingewant Van spijt, en niet gehaelt als oneer ende schant Dat comt van haet en nijdt, die met de nijdt verkeeren Sijn als de honden, want sy altijdt veel begeeren En nimmermeer genoech van't gene hun behoeft Noyt bly van herten, maer gedurich aen bedroeft En als sy jemants leet in volle straet verwijten Dan sijn sy erger als de honden, die verbijten Den hont die onder leyt en janckt om hulp in noodt Hy wort van een gescheurt, veel honden hasen doodt. Soo als de schuldenaers oock jemand' sullen plucken Die overvallen wort, en seffens hem verdrucken Jae wort van alle cant op't lesten aenghetast, Want als den eenen bast, den anderen oock bast Verliesende t'geloof om ander schult te maecken Waer med' hy winst sou doen om voorder te geraken Dat doet den nijdt alleen die niemant en beclaeght In sijnen teghenspoet, hoe eerlijck hy hem draeght En is vol quellingh om t'verlies van sijne goeden, Siet wat al boosheyt de benijders altijdt voeden: Jae hoe het gaet oft niet eens anders ongheluck Ghedurich wenschen schoon sy selver in den druck
Van armoy sitten die hun noyt en sal verlaeten Maer blijven altijt by, soo langh sy jemant haeten.
Cookies on Poetry Cove