Des Aucteurs op de deught des Arbeydts van oudts verbêldt in Wapen-schilden. Pratium non ville laborumDe vrome wackerheyt, die stadich om haer recht Met een lijdsaeme deught tegen de furi vecht, En sal noyt voor t'ghewelt van wapenen verfaaghen, Maer alle teghenspoet tot t'levens eynd' verdraaghen sluyten. Tot dat sy sluyten can het staele grendel slot Van Ianus tempel, daer den dullen oorloghs Godt In woont, soo sietman dat trou liefde, om haer crachten Geen betichtingh van de logentongh sal achten, Om datse vol bedroch, jae sonder waerheyt is, En van d'onnooselheyt geeft vals ghetuygenis: Die als een gulde vliesch vreest voor gheen oorloghsstormen, Mits het bewaert wort van serpenten, draken, wormen En ander vreed' ghediert, die baeren schrick en schroom Terwijlen dat het hanght aen eenen Eycken boom, Daer niemand' desen schat: bestaen derft af te haelen Als de gherechtigheyt, oft vreest de blicxems straelen Des Donder-godts Iupijn, soo is de lief'd met t'loof Belommert van d'olijf, dat sy tot niemands roof En staet, dan voor de gen' die haer oprecht beminnen Als d'jever tot de const, om d'edelheyt te winnen Van haere deughden en volmaeckte gheesticheyt Sulk eenen prijs en is niet cleyn van arrebeyt.
Niet quaet is goet geseyt en t'wort voor goet verstaen om dat het onderscheyt ons wyst de waerheyt aen Van twee, dats quaet, en goet, en 't gene dat bestaet in goet men kiesen moet, soo is den sin niet quaet.
Cookies on Poetry Cove