Giericheyt. Siet nu de gierigaerts vol van genegentheden Tot rijckdom, die hoe veel sy hebben, noyt te vreden En sijn in hunnen geest, maer trachten al naer meer, Jae hunne woeckerij nu stellen boven d'eer Om datter gelt van comt t'sy crom oft recht gewonnen Het is hun aengenaem, al hadden sy heel tonnen Met gout by een vergaert, sy hebben noyt genoegh Jae sijn geduerich op de been, laet ende vroegh Om winst te moghen doen, en meer te connen krijgen, Gelijck de rekels die soo loopen datse hijgen Al bassende naer 't wilt van eenich pluym-gediert Dat voor hun altijt vlieght, daer naer de locht in swiert En crijgen nimmermeer, hoe seer sy nochtans loopen Tot dan den arbeyd' hun verdriet, en niet meer hopen
Het gen' sy wenschen, oock den mensch die meer begeert Als hy wel crijgen can, sijn giericheyt vermeert Met dobbel slavernij van hondert duysent sorgen Die liggen in den aert der giericheyt verborgen: Want sy noyt is versaeyt, en op het lest al mist, Wanneer sy achter t'net van haer begeerten vist Als d'Alchimisten doen, die t'gout, om gout te winnen Verblaesen, en op't lest verliesen hunne sinnen Door onverduldicheyt, jae leven ongerust Om dat sy noyt versaeyt en sijn in hunnen lust: Hun giericheyt wilt altijt reycken naer den Hemel En door een naelden oogh doen gaen den grootsten kemel Van hun begeerlijckheyt, jae trachten meer te sijn Als Godt die t'water con veranderen in wijn, Dat sy het enckel loot oft andere metaelen Willen veranderen in gout oft gout uyt haelen, Ist niet belaggens weert datmen den aep soo spelt En wilt van assen, en van stof gaen maecken gelt, En had Democritus gheen reden om met spotten En laggen sulcken volck te achten meer als sotten? O armen gierigaert die noyt en sijt versaeyt Maer altijt (als den haen) om schoone daghen craeyt Van voorspoet en geluck, dat bleecke sonneschijnen Op dese wereldt sijn, die al te haest verdwijnen, Daer regen corts naer volght van haetelijcke straf Als een de siel verhuyst, en t'lichaem raeckt in't graf Om te vergaen in stof, wat sal het gelt dan baeten Dat ghy vergadert hebt als ghy't eens moet verlaeten
En hebt daerom soo veel van uwen tijdt verquist, Niet meer behoudende nae't sterven als een kist Voor 't lichaem in het graf, en voor de ziel veel suchten Eeuwich in eeuwicheyt, wie sou dan niet ontvluchten Den aert der giricheyt, waer uyt groyt soo veel quaet Dat sy wort vanden mensch veracht, en inden haet Van Godt altijt geraeckt, en ist niet te beweenen Gelijck 't Heraclitus beweent heeft, en met eenen Soo droeven geest beclaeght, datmen gedurichlijck Soo vaeck om rijckdom wenscht en noyt om t'Hemelrijck, Den rijckdom die vergaet soo haest als weeke bloemen En die den rijckdom soeckt en vreck blijft, sal verdoemen Sijn ziel om t'sondich quaet, u selven dan vercloeckt Te soecken t'Hemelrijck, soo vint ghy dat ghy soeckt. Want die het Hemelrijck voor s'werelts rijckdom kiesen Die winnen al veel meer als sy sullen verliesen Den rijckdom is maer schijn, en t'leven niet als droom Dat m'alle twee verliest, maer alsmen sonder schroom Van qualijck vaeren eene goede doodt mach sterven In een oprecht geloof, canmen den Hemel erven, Door vreckheyt d'eeuwich vuur, wie wenscht dan vreck te sijn, Voor eenen cleynen tijdt en eeuwich inde pijn.
Cookies on Poetry Cove