Den sedighen toet-steen

lesse. Die meer begeert op d'aert als nootdruft voor sijn leven Verliest sijn leven, en wort min als niet gegeven Ghelijck Diogenes aen Alexander leert: Wie meer versoeckt en vraeght als de natuer begeert Is dom, want hy sich in een groot gevaer sal stellen, Verliesende de rust, en wint het vuer der hellen Begeerte vreckheyt baert, die vyandt is van kunst Kunst van een milde hant vercrijcht een jeders gunst. T'is seker dat niemandt en leeft op dese wereldt gheruster, ghemackelijcker en saligher, als die naer de wereltsche dinghen het minste vraeghen, te weten die de eer, staet, rijckdom en hooveerdicheyt niet en achten, en hun te vreden houden met de middelmatige gelegentheyt, inde welcke de meeste rust, vrede en ghemack te vinden is, want een vredich en gherust ghemoet is beter en veel heerelijcker als een leven vol troubelen en quaede gheneghentheden van passie ende wellust, dese gherustheyt en is gheen ander saecke als gheluck en voorspoet, hoe wel dat alle menschen naer dit eynde niet en trachten behalven de wijse alleen en waere vrienden vande wijsheyt. De reden is, om dat alle wijse wel weten dat wy ten opsicht van Godt niet en sijn als ydel bobbels, roock en wint, het schuym van zeeusche golven die veranderlijck zijn en noyt op een plaets, ghelijck den mensch is met sijn ghedachten, dan hier en daer, noyt gherust maer altijdt begerich om meer te hebben als hy noodich heeft, schoon dat de natuerlijcke reden (die den grontsteen altijdt gheweest is van alle wetenschap, waer naer de oude heydensche Philosophen hun altijt gevoeght hebben, ons openbaerelijck leert, datter jet moet sijn volmaeckter als den mensch, en daerom behoorden wy naer de volmaecktheyt altijdt te trachten, dan en souden wy noyt sondighen en in de netten loopen van onse verdoemenis door de nieusgiricheyt van onse veranderlijcke, wellustighe en sinnelijcke begeerten, die de verraders sijn van ons boos leven voor Godt om ons te straffen. Ick segh veranderlijck, om dat den mensch soo wanckelbaer is in sijn quade genegentheydt en hem door de nieusgierighe begeerte soo laet regeren dat hy selden met sijn fortuyn te vreden is, maer aenghelockt sijnde door de bedrieghelijc-ke wellusticheydt, en sinnelijcke beweginghen der nieusgiricheyt, altijdt onvernoeght leven, tot datse in't net gheraecken van het bedroch des duyvels, die de wellusticheyt en nieusgiricheyt ghebruyckt als verradelijcke spinnen om ons te soenen, en alsoo ghevanghen sijnde dooden. Passende op den verraderlijcken kus van Judas, die door de giricheyt bedroghen sijnen Heer en Meester valselijck ghekust, en daer door ghebrocht heeft int net van sijn gevangenis, op het Cruys gheleyt en ghedoodt. O mensch vol van bedroch, hoe weet ghy u te draegen Om menschen te behaghen In schijn van vrindt en hebt een dobbel Ioabs hert Tot jemants bitter smert Die van u voordeel wacht, als gy hem gal sult schincken En seffens in doet drincken Daer sijne doodt van comt en sijt gelijck de spin Die door een valse min De vlieghe crijght int net, en weet den haet te blussen Met listich haer te kussen En houtse voor haer spijs, soo volght ghy't leven naer Van Judas den verraer Die sijnen Schepper soo bedecktelijck quam groeten En vriendelijck ontmoeten Oock met een valschen kus, die hem het leven cost Waer door ghy sijt verlost, Die hem liet binden om u siele los te maecken Op dat sy sou gheraecken

Int hemels vaderlandt; daer ghy niet naer en vraeght Om dat u meer behaeght De valsche werelt met al haer bedriegherijen Die u brenght in veel lijen Vande verdoemenis, en Godt die ghy hier siet In droefheydt achtmen niet, Wanneer hy wort geboyt met stercke kneuvel banden Aen sijne teere handen, Daer liefde tot u siel belet hem weir te bien En het ghevaer t'ontsien, Schoon dat de Joden die verraderlijck hem vanghen Noch roepen doet hem hanghen Hy heeft de doot verdient, en gaen daer soo med' voort Godt en spreeckt niet een woort In sijn ghevanckenis, die hy wilt geren lijden Om u mensch te bevrijden En te verlossen van d'eeuwighe helse pijn Waer van de oorsaeck sijn U sonden, die voor Godt te stercken coorden vlechten En naghels die hem hechten Aen't Cruys, ghesproten uyt u sotte hooverdij En vuyl bedrigerij Daer d'eer wort door ghequetst, en ander onghevallen Van wellust, die op ballen Gheschieden met den nacht, wanneermen gaet ten dans Lichtveerdich op-se Frans, Daermen niet anders als onkuysheyt siet gebeuren En men siet Godt hier fleuren En sleypen door de beeck van Cedron al te vreet, En ghy die 't minste leet

Oft eenich ongelijck van niemant cunt verdragen Maer sultse liever daghen Tot eene vechterij, en naer de ooren slaen Als Petrus heeft ghedaen O wijt verseylde siel, hoe sult ghy wederkeeren Tot uwen Heer der Heeren Als ghy verdroncken sijt in al u eyghen quaet Dat ghy noyt af en laet, Noyt denckende dat Godt met u vervloeckte sonden Soo vast en straf gebonden. Wort van u wegh geruckt, en noyt meer sien en sult En t'is u eyghen schult, Ghy volgt u sinnelijckheyt en daegh'lijckx gaet uyt swieren Lichtveerdich van manieren, En selden denckt hoe Godt met grooten overlast Voor u is aenghetast.