Skip to content
1689

Den sedighen toet-steen

Cornelis Bie

Vreeselyck bedencken. Als de ziel, kennende het eynde van haeren corten loop des levens, sal met ver-wonderingh stom staen, en vreesende den uytganck des lichaems versuchten, als sy eens sal bedencken dat sy haer lichaem (soo lacker, soetelijck en ghemackelijck opghevoedt) moet verlaeten, en voor al het ghene sy ghedaen en ghepeyst heeft sal moeten rekeningh gheven, en dat haer het bitterste cruyssen sal, het ghene sy meest in't leven bemint en het hooghste gheacht heeft, sal verliesen. Bevende en schroomende voor de beswaerenis van haer gheweten en strijdt des duyvels om dat sy als dan de kennis crijght van haer sonden waer door sy soo onvoorsichtich gheweest is, en dat veel beter gheweest had Godt te dienen als de wereldt, ghelijck de ghetuygenisse van haer conscientie oft ghewis uytwijst die haer de kennisse gheeft van het weynich goet, en het groot quaedt dat sy ghedaen heeft, en hoe beschaemt sy daerom ghemaeckt sal worden in het oordeel als sy voor haeren oppersten Rechter verschijnen sal waer van sy alsdan alle ooghen blicken haer vonnis wacht.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Den sedighen toet-steen · Cornelis Bie · Poetry Cove