PASTORELLE
LEst als de blond'Auroor de dagh keers had ontsteken,
Was Titer op ghestaen, vol schalck beleyde treken
Ghinck ligghen in het groen Pelluris langhe haer,
Want t'schadelijck fenijn met haest verdwenen waer.
Den gheest ende den lust quamen sijn hersens terghen
Soo dat sijn minne-clacht weer galmden uyt de berghen.
Songh tot sijn Amaril, met veel heyls ende vreught
Ende het heele veldt werdt door sijn stem verheucht.