de Wijse: Le verd, il est bleumourant coleur beaute, &c.
HOe wagghelt het ghemoet
Inde swacke schuyt van onstadich leven,
Die mijn cracht doet beven,
En berooft mijn lichaems bloedt,
Door de teere min, die den sin, in't beghin,
Had begheven
T'vrij-peynsende ghedacht,
Dat my heeft ghestelt in vele dwael-weghen
Met swaer anckx door-reghen,
In groot twijfel-schil ghebracht,
Door den soeten lust, door den lust, tot de rust
Noot gheneghen.
PRINCE.
Heeft my het vlugghe wicht
Met Cestus, Venus, riem, soo vast ghebonden
En in my ghesonden,
Sijnen scherpen flicker schicht
Liefste van mijn hert, van mijn hert, salft de sine
Van mijn wonden.
FINIS.