In Iohannis Isacii Pontani Historiam Danicam.
AMstela postremo dudum famosior Indo Quam sibi, & Arctóo non minor orbe stupor, Mole sua Batavis nulli illustratus obibat; Omnis ad immensum substitit autor opus; Quàque sciunt Patriam populi, nescivimus urbem Incolae, & hic Orbi, non sibi, civis erat. Donec in abstrusas aevi, Pontane, latebras Ausus es aeternae noctis adire specum, Parvaque in excelsum vectae primordia gentis Canaque longaevo solvere fata situ, Ignotisque focis peregrinum addicere civem, Vt patrios posset, jam sibi, nosse lares. Tum ductos in vasta foris pomoeria muros, Versaque in aërias infima prata domos, Orbem urbi inclusum, deductum in foedera gangem Ambustaeque procul nomen amicitiae, Iaponem indigenam, Populum (quid plura?) dedisti Perpetuâ nulli prosperitate parem. Tanta sequi solas decuit monumenta coronoas, Nec minor huic potuit proximus ire labor. Iamque instas, Pontane, tibi, jam grandior autor Aggrederis longè sceptra petita loqui: Canutos veteres, & nomina nata triumphis Haraldos, &, quae dira Britannus habet, qu: Eerrijck.Suenones, & quo titulo virtutis Erici Regali decies nati obiêre domo. Felici calamo seram dare fata quietem Posteritas à te pendula tota rogat: Iamq; parùm est urbem aut Reges; jam posceris orbem Quà paret, & coelo mox adhibendus eris. Euge animi tam vaste vigor quàm limitis expers, Singula te, par est, inferiora putes.
Forsitan haec etiam condet, sua, Regna, vetustas, Imperiique olim finis & ortus erit, Indigenisque novis (prohibe clementia divûm) Barbarus in tantas ibit arator opes. Forsitan &, qui sole facis compendia mundi, Amstela, ut obdurent saecula, nullus eris; Et potis est moriare, nihil compagine rerum Afflictâ. (hoc etiam dii prohibete nefas) Mox possit periisse suus cum Consule Rhetor, Scriptaque collapsa cum regione ruant. Eripe te, Pontane, neci, totusque ruinam Effuge, quam pars est tunc subitura tui. Omnia complexus vives quantùm omnia scriptor, Quem pigeat, mundo non moriente, mori.
Cookies on Poetry Cove