Ad eundem, cum Epigrammate Belgico, Cap. 3. lib. 2. de Excell. sexus foeminei adscribendo. Dordracum praetervectus.
HOc tibi matnissae, Musarum digne sacerdos, De medio natum gurgite nostra dicat; Pulverulenta dicat, qualis sudavit & alsit, Qualis ab aestivo fusca labore redit: Stridorem, si rauca strepit, didicise rudentes Inter, & aurigas inter, & arma puta. Si titubat malè composito pede, talis aquae vis, Dum caneret, venti, dum veheretur, erat. Denique si lapsa est, lapsa est labentibus undis, Et fluvii faciem rapta ruentis habet. Quod magis ignoscas, peccat properando: quid, inquis, Quo festinandi tuta colore ruit? Te Beverovici cultamque sororibus octo, Bartaviae Cirrham, sensit adesse domum; Hos animo votisque diu, velisque petitos Exilii metam credidit esse lares. Pro venia rerum ratio est: vicina quieti Ocyùs in terram praecipitata ruunt. Excipe praecipitem, si non gravis hospes amico est; Exceptam Pindi de grege scribe tui. Sin piget exceptae, proscriptam fronte severâ Restat honorato plectere servitio.
A pedibus dic Schurmannae manibusque stupendis, Si placet ancillae non leve munus, erit. Illa quid? excedet levibus velocior Euris, Nec snet ingratas rumpere Fata moras. Nempe nec exilio possit magìs ulla beato, Nec postliminio nobiliore frui. Ibona, quò sortis tua te vocat aura secundae, Invidiae, fateor, non sine dente mea.
Cookies on Poetry Cove