In I. Smithii Ecclesiastae Neomagensis penum antiquariam instructissimam.
DEfuncti cinis Imperii, grandaeva suppellex, Parva peregrino relliqua Roma solo; Frusta Deûm, putres genii, fumose Penatum Horror & ararum sic quoq; sancte lapis; Crinibus in nodum tortis, fera signa, Ciscambri, Quae deriserunt qui timuere Patres; Fibula decepti toties jam fabula vulgi; Annule que mfracto gemma nitore decet; Arma virûm, phaelerae, magè nunc deflebilis urnae Testa frequens, lacerae lampades, ossa, styli; Vestigata diù pedis uncia, trita fritillo Tessera, pertuso debilis aere lebes; Gutte, triens, phialae, Setini cara lagenae Vitra, Saguntino pocula ficta luto; Ridiculi periamma Dei, bene nupta sigillo Clavis, inassueti cymbala fissa soni;
Numme situ praestans, vili venerande metallo, Quem senium, rarâ sorte, virere facit; Cara strues carie, regina pecunia certè, Quae Regum titulos reddis & hos pecudum. Vobis, thesauri, sumos & inania rerum, Et maris & terrae viscera posthabeo. Nec satior visis tamen; en quicumque voracem Creditis aspectu pascier, esurio. Nec moveor tactis; nihili est rubiginis horror, Sollicitâ nihili testa voluta manu. Ardet ab amplexu totius avara metalli Mens magìs antiquae noctis inire specum, In saecli penetrare sinus, in viscera veri Ire juvat, te, te, Roma, priore frui. Quis Genii genius, quae dîs reverentia, quae dos Propria, quae llapidi victima, thura, merum; Cur aurita siet rusi persona Batavi, Quâ quondam, quâ nunc parte Sicamber aret; Quâ lacerarit acu, qualem, cui fibula vestem Vinxerit, unde sagum strinxerit, unde togam; Annulus in dextra quando, quâ fulserit, in quâ Fulmine non nocui sanguinis arma virûm; Quà phaleras gestârit equus; quas flebilis urna Relliquias trunco carmine muta notet; Lampas ad humanos quae non descenderit usus, Cui magìs in cultu, cui minùs apta Deûm; Vixerit aeternae tantùm se pasta lucernae Flammula, an invisae larva sit illa rei; Osseus argenteô num cesserit, hic aurato Ipso vertendus sub Cicerone stylus; Rettuleritne parùm cui se praeberet arandam Nacta cedro dignam cera beata manum; Vnde sat inventi constet pedis uncia, de quo Non dubiam faciat marmor sumpta fidem; Quâ se parte cubi damnosa canicula, quâ se Felici dexter senio prodiderit;
Aretina quid antestent quibus inter amicos Lautus erat Tuscis Porsena fictilibus; Qui calices, qui non vili de pulvete nati, Quod Surrentinae leve toreuma rotae; Vnde sit, exanguem Lemures timuisse Pripaum, Quem, puto, nec vivum tota Suburra timet; Quae promi fuerit, quae durae densa novercae, Quae non morosi pandula clavis heri; AEra Celenaeos lugentia matris amores Quanta Corinthiaci praeda sonora juvet; Quis nummo pretium Consul, quotus arroget annus, Quid sibi serratus, biga, quadriga velit; Quis solidum, quâ parte, crepet, cui lamina fucum Fecerit, aut ferrum in viscera condiderit; Quì referat rerum dominos, quì fronte Quiritem Praeferat hesterno sordidus ille situ, Quo spiret non falsus Otho, quot curta Tribunos Puncta, quotum Imperium caeca litura probet, Cur magis hunc illo firmet consulta senatus Gratia, an argenti pluris, an aeris honos: An pretium utrivis duplicarit miles inauri, An proba missilium pondera, forma, valor. Singula nosse juvat, juvat omnia: & omnia jam, jam Singula perspiciens, omnia percipio. Erudit incautum prisci facundia SmithI, Ambiguoque piam praestat ubique facem, Invisi Romae SmithI, quem Roma superstes Si videat, civem non neget esse suum. Nunc age, qu irerum tot ad haec portenta supebas, Omnibus hoc unum rarius hospes habe: Largitur Dominus quod non habet, integra mecum Aufero quae lacera hìc aut mutilata vides: Exeo non satur, & satur exeo: roma nequivit Auro, quam pepulit Smithius ore famem.
Cookies on Poetry Cove