Ad eundem, ut Mosem Nomoclasten, Tragoediam, edat.
Post invidendae ter periculum famae,
Honerde, factum, prosperèque ter factum,
Post & Cothurni & Comici salis laudem,
Post Calculum omnis calculi gravem plausu,
Post omnis omnes aleae bonos, grandes,
Dextrosque jactus, post adoream semper.
Ubique partam, serio atque festivo;
Prodi cothurno serius novo, prodi
Post tot triumphos maximo, tui victor.
Orchestra pridem friget, & pedem poscit,
Quo quassa quondam Cordubae dicam scripsit,
Boetimque, quod Batava debuit, vicit.
Quod fonte labra proluis caballino
Longùm diùque? qui Poëta prodîsti
Jam non repentè (nam repentè nec dives,
Nec sit Poëta vir bonus) sed incessu
Gravi, molesto, quique euntis in clivum est,
Recto, decenti, quique euntis è clivo est,
Virtutis omnem semitam perivisti.
Quid in bicipiti somniare Parnasso
Juvat hoc diù, hoc interdiù? Viden' planis
Plebs sparsa campis ut vagemur, ut siccae
Sperata fauces dîa dona suspirent?
Descende tandem, Honerde, quid moras nectis?
Descende sacro monte cum Nomoclaste.