Catella veneno casu sumpto interempta.
DElicium Domniae parvo non magna trimestri
Pasta siligineo pane Catella fui:
Ossiculis, ne sulphureae de fauce Mephites
Halarent, vetuit cura severa frui.
Taeduit ingenuam duro bona fercula victu
Perdere, cui micas esse, nec esse foret.
Jamque adeo vitae finem vix nata molestae
Et properae statui mortis obire diem.
Displicuit laqueus; nec, si placuisset, habebam
Quadrupes officio quae foret apta, manum:
De gladio desperavi, nec, ut Arria Poëtam,
Alloquio dominam sollicitare fuit.
Restabant scopuli caligantesque fenestrae;
Has quoque custodes inter adire vetor.
Suspirata diu tandem Fortuna miserta est,
Et facilem casu fecit ad astra viam.
Astra loquor, quid ni astra loquar? quo Sirius ardens
Ivit, & informes, magna minorque, ferae,
Hùc me proripui sumpto generosa veneno;
Hìc mico, & hoc merui sic pereundo decus.
Vos terrae quas deserui, superate timorem,
Prodigii incussit quem modò phasma novi:
Nempe quod insolito nuper fulgore comatum
sidus ab ignaris visitur, hoc ego sum.