In speculam Noviomagi editissimo murorum angulo superstructam.
HOs tumulos pede non trepido, quàmcumq; dolenti,
Claudius afflictos inter adivit avos:
Hìc stetit, hìc frendens Aquilas, hìc lumine torvo
Moenia Romanas vidit adire manus:
Hìc potior de se visa est victoria victo,
Prudenti Patriae consuluisse fugâ:
Hìc flammas in tecta ferox arasque focosque
Partitus, steriles hostibus exuvias
Obtulit, atrum, immane nihil, vestigia rerum,
Quas nisi novisset perdere, perdiderat.
Quàm facies hodie rerum diversa refulges,
Quam ripae Dominos nos utriusque facis!
Immineant Aquilae; facimus quod fregimus, urbem
Destructam propriis ignibus extruimus.
Si quis ab hoc, hospes, caligas culmine, plus quàm
Viderunt Batavos disce videre meos.
Ante pedes olim Vahalis fuit? additur ecce
Rhenus, & ante oculos, Isala, Mosa propè est.
Surgimus, atque eadem est urbis quae collis imago;
Prosperitas illi quod novus huic dat apex.
Quaeris adhuc cur impositum sibi Pelion Ossa
Sentiat & summâ celsior Arce micet?
Res humilis mons est; Speculam superaddimus, ut se
Despicier nobis maxima quaeque sciant.