In Adventum Reginae Magne Brittania, inassueto per Mensem Martium asperrimo gelu.
Astra soloecismum faciunt; rediere Kalendae Ancipitis, Coelo & Sole stupente, Dei. Dum nocti pate aequa dies, ignota Batavis Vere novo fasces aspera Bruma gerit. Quid? Regina, gravi jam dudum saucia curâ, Non te versa times hùc quoque Fata sequi? Pone metum, nîl prodigii est; non omine laevo Torpet inaudito Civis & Aula gelu. Caussa tui stupor est, amor est, & gaudia; quorum Ignorant sinem singula, concta modum. Concutit ossa stupor, Majestatisque verendae Relligio? Insueta est publicus horror hyems. Urimur immenso laeti venientis amore? Corporis interno summa calore rigent. Gaudia conferto radiant in pectoris aestu? Semineci meritò frigore membra tremunt. Sic vernum, Regina, gelu, sic frigus adustum Non durâ tecum de regione vehis. Fallor, an aestivis iterum tepet ignibus aether, Et faciem in terra, Phoebe, procantis habes? Ecce vices concussa suas Natura resumit: Solvitur unda, micant sidera, ridet humus: Cornua laxato revocant se pandula nervo; Non patitur longas res violenta moras. Audi, Diva Parens, non haec sine numine Vates Effero fortunae congrua verba tuae; Quo Britones Carolumque tuos in turbine spectas, Vltima commoti creditur ira Maris. Rectorem nautasque, ducem sociosque feroces Turbida, sed sudo proxima, vexat hyems. Quod Natura, facit Populus: de culmine summo Illa redit, standi nescia, & ille ruit.
Cookies on Poetry Cove