Ad Annam Mariam à Schurmans.
ILle ego qui raris sudata Poemata stillis
Saepe dedi, toto nunc simul imbre pluo.
Anna, meus stupor, Anna, tui fax aurea saecli,
Porrige non aegras ad mea dona manus.
Si crambe repetita potest mors cocta vocari,
Hanc ego non aliquid mortis olere nego.
At si spem facio (facio, illustrissima rerum)
Taedia non alias haec habitura vices.
Da mihi te testem tabulis adscita supremis,
Nec grave sit, quae sunt ultima, ferre semel.
Non modò quòd brevis est & momentanea, mortem,
Sed, quia postremam, credimus esse levem.