Momenta desultoria

In Danielis Heinsii Equ. Ad Sylvam Ducis, alibique in Belgio aut à Belgis rerum gestarum Anno MDCXXIX. Historiam.

FAtalis anni saepe concussas vices, Obversa Fatis fata, nutantes deos; Dubiâque sortem lance librantes diù; Tandem Batavos, triplicisque adoreae Frondem implicantes Frederico tàm suo Quàm non Ibero durior laurus stetit; Auri natantis, Occidentis viscerum, Vectae Corinthi, velleris Peruvii Argo Batavae sponte submissas rates; Oppressa civis non sepulti moenia Somno merove; teste Phoebo, pallidâ Sorore, cumque Siderum priùs choro Fugatum Iberum; vi superbos poplites Flexos Batavâ, supplices saevas manus, Vitaeque lucem, perditâ Vesaliâ, Lucro putantum, mox pudore, mox metu Ferri irruentis aestimantium nefas; Collapsa retrò signa, victrici fugam Aquilae imperatam, ponte vix uno satis Constante tot prementium vestigiis Trementiumque: etumentem Schetzium Sub Frederico pressa retrò flumina, Colles subactos, aequor ingestum solo, Vallum procellis; Bergii segnes dolos,

Praevisa tela, colliquatam grandinem, Serique tutò fulminis spretas faces: Et mox vetusta caeduae cacumina Succisa Sylvae, vindicatum patriae Decus, superbam rebus adstructam fidem, Testatur aetas, quam videmus, & negat Vidisse praesens, asseritque, & ambigit, Suspensa toto tota de miraculo. Iam fluxa coeli puncta, denascentium Momenta rerum, penè dum nascentium, Quâ vi moremur? excidit quod est, fuit Quo nunc fruamur: abest magìs quod nunc adest: Vicisse parvi est, si, quod est victoriae, Constat fuisse, nec triumphus se capit. Sinc sensit ingens Heinsius, sic entheus Dictavit ardor gestienti dexterae: Et, asseramus, dixit, aeternum suis Ducem Batavis: Fredericum posteri Coaevum adorent: occupet mens & manus AEvi ruentis improbè alatas faces. Si Sylva vinci, si potuit Vesalia, Si Vesper omnis, Vesperi possint rotae, Auriga saecli possit, invicti dies Et Fata possint, obruant nullae vices Vesaliae parentis aut Sylvae vicem. Victura verbis charta suffecit fidem. AEternus annum Scriptor includens sibi, Fecit perennem: fascinata saeculi Momenta credas: nesciunt Stellae fugam; Torpent gelatae: quae fuere, sunt tamen, Et stant futurae: segnis obstupentium Amnis dierum repit: intentae sibi Noctes morantur, omnis, aut retrospicit, Aut cessat hora, spectat, aut spectaculo Prostat sequenti. Nil agis, praesentium Egene semper & flagellator Deus;

Non omne saevo saeculum indulget tibi. Quae, quâ rotator Fata quadrigâ vehis, Detraxit annum justior tuâ manus Valentiorque, sive quid plecro Deum Certare, seu petorito aurigam juvat. En de triumphishinc tuis & hinc tuo, Hìc ductat Heinsius suum, hìc dictat suos. Fuisse Troas, Ilium, Teucros duces, Nil Cecropis restare, nil Sidoniae Reliquum furentis; de tot aggestis solo Saxis saloque, si vel hoc erduces velint, Speluncam amantes non reperturos suam; Non esse Romam, non Quirinales deos, Cadaver Urbis aevitornae, umbram coli: Tot rudera inter penè jam septem sibi Latere colles: exules frustrà domi Aras, & urnas, & penates quaerier; Haec tu trophaea vindica sîs, hoc tuis Ferox peremptor imputa damni rotis. Nassovium est, durare; bis Nassovium, Quod Heinsio debeter, indomabili Annis triumpho, perpetis victoriae Lauro recenti semper, & semper novâ, Et gloriae superstitem, & saeclo, & sibi, Perenni adesse posteris praesentiâ. Cum se fuisse, quicquid est, aut jam fuit, Aut in futuri nocte concubia latet, Poterit fateri, sive nolit, obsitum Annis situque, sic fatebitur tamen, Hoc, sospitantis Heinsii praesens ope, Hoc vis Matancis facta, pax Sicambriae, Hoc Sylva dicet, hoc Vesaliae dies, Hoc Fredericus Victor, hoc Batavi; sumus.