In praestantissimi Poetae Gallici Cornelii Comoediam, quae inscribitur Mendax.
GRavi cothurno torvus, orchestrâ truci
Dudum cruentus, Galliae justus stupor
Audivit & vatuum decus Cornelius:
Laudem Poetae num mereret Comici
Pari nitore & elegantiâ, fuit
Qui disputaret, & negarunt inscii;
Et mos gerendus insciis semel fuit;
Et, ecce, gessit, mentiendi gratiâ
Facetiisque, quas Terentius pater
Amaenitatum, quas Menander, quas merum
Nectar deorum Plautus & mortalium,
Si saeculo reddantur, agnoscant suas.
Tandem Poeta est: fraude, fuco, fabulâ,
Mendace scenâ vindicavit se sibi.
Cui Stagirae venit in mentem, cui?
Quis quâ praeivit supputator Algebrâ,
Quis cogitavit illud Euclides prior,
Probare rem verissimam mendacio?