In Natalem meum.
SEptember idem venit & Septembrium
Quartus dierum, quo novellum saeculi
Civem batavis Haga me dedit meis.
A lacrymis coeptum est iter quod exigo;
Per lacrymas perrexit, & sic desinet.
Interpolatum gaudio si quà fuit,
Parùm perenni, semper infido fuit,
Et quale Solis aepè momentaneum
E nube rorida micat nimium iubar;
De caetero μόχθος fuit, κόπος, πόνος,
Et summa merces livor, aut ingratiae.
Vitâ priori si frui bis vivere est,
Ne cogitando bis quidem vivam libens,
Minus revivam, vel peractis denuò
Spinas rosasque permeem vestigiis,
Primasque retrò fabulae scenas meae.
Si, quod futuri conditum nigrâ specu
Producet in diem dies, vultu venit
Non laetiore, non minus claudo pede;
Volate coeli & siderum volantium
Cum sorte nostra & morte vectrices rotae:
Nec admovete stamini parcas manus,
Parcae sorores, quo peracto desinam
Spei metusque, gaudii & luctus, mali
Bonique ferre reciprocè foedas vices:
Quae summa voti est, desinam summè malus
Summè bonum irritare peccando Patrem.
Properate Septembres mei, non abnuo
Mutare sedes, & rebelli sarcinâ
Exutus aeternum Deum, aeternam diem
Adire per brevissimas vitae vias,
Et, quod timere nemo sobrius potest,
Mortalitatis ultimum suspirium.
Audebo magnis parva votis addere?
Non abnuo videre quamdocunque sit,
Quàcumque sit, Dei, ac diei compotes
Mauritium simul meum & Stellam meam.