Ad I. Brosterhusium, cum hortum floridum perennem praescripsisset.
NEc ver perpetuum, nec erudita
Brumae tempora, nec tepor Decembri
AEstivo placet insolentis umbrae.
Lucullos tegat illa, pervicaces
Naturae dominos, sui impotentes,
Quos nil Fata sibi negare passos
Taedet fertilitatis incoactae.
Me nunquam similis dies diei,
Me rerum rota, me vicissitudo
Arentis capit & virentis horti.
Tum tu me capis, hortule, hortulorum
Quondam de numero feraciorum
Intra praediolum future nostrum,
Tu me, Stella, capis; nec occupato
Tam dulci vacat hortulo hortulorum
Curam arcessere vel feraciorum.
Si rides, miserere, Brosterhusi:
Neu me, per Venerem Cupidinum que
Quot non millia pyxidi Sabaeae
Includas, reverende Myropola,
Durâ desere sub necessitate.
Quin da, da, bone, da, perenne quo non
Hic hortus vireat, sed hortulanus.