In Iohannis Smithii, summi Antiquarii, Dissertationem pro Neomago Oppido Batavorum.
HUnc quoq;, si fas est, si quam non vana meretur
Deucalioneae stirpis origo fidem,
Hunc quoq;, tot gemmas inter nummosq; loquaces,
Eruta felici sidere gleba virum
Naturâ ludente dedit, κειμήλιον orbis
Antiqui, lucem deliciumque novi.
Unica Romanos inter sub judice lis est
Et Batavos, utris debeat ille genus.
Románe nascentis pueri cunabula primùm,
An Batavo Solem viderit iste solo.
Res Batavas, res annorum sub nube sepultas,
Tantam de tantâ prodere nocte diem,
Gentilem Batavum adversos habuisse Quirites
Arguit, & nostro sub meruisse Duce.
Romanas acies in controversa Batavûm
Oppida, nec dubiis tradere castra locis,
Tradere Caesareo, qualique Hortensius olim,
Quali non poterat Tullius eloquio,
Romanas acies inter vixisse Quiritem
Dictat & in nostrum signa tulisse Ducem.
Dum pugnant avidae, dum cunas Roma, parentes
Imputat ambiguâ terra Batava fide,
Tu, quod agis, Smithi, pulchri certaminis ansam
Multiplicem mox & mox iterumque dato.
Nec verò sine Patre satum sine Matre videri
Stemmatis ingenui dedecus esse puta.
Rudera cognatos numeras illustria, multo
Consule, non raro Caesare fratre venis.
Respue, quo clares, tituli gentilis honorem;
Nobilior Terrae filius esse potes.