Ad Barlaeum mirantem unde mihi satis ad Poësin otii.
Non benè miraris confecta negotia tantùm
Futilibus spatii linquere Carminibus.
Ipse ferax animi tumor anxius, ipsa gerendae
Carmina proturbat plurima turba rei.
Aspice, quae laxo laangueret lenta meatu,
Quàm de compressis emicet unda locis.
Temporis & rerum Versus angustia vibrat,
Qui spatio nasci liberiore negent.
Mirari posses, post te, Barlaee, vacivum,
Pondere si multo pressus asellus eam;
Passibus Heroëm si te sectatus iniquis
Grande melos tentem prodere, grande malum.
Non istud tam vana rotat vertigo cerebrum;
Quo pede me tutò metiar ipse scio.
Quae de pereptuo manant te flumine, venis
Gaudeo guttatim posse salire meis.
Vis sinem faciam? quod in horas evomo, quod nec
Evomo, de salso quod quasi dente spuo,
Quod quasi tussiculam, ructum, aut suspiria dicas,
Temporis & lex & faex Epigramma mei est.