Ad Barlaeum.
HEinsius excelsâ coeli regione vagatus
Nescit humum, Cyrrhamque procul, mea culmina, torvè
Despicit, & Batavas negat agnovisse Camoenas.
Vossius, ille omnem tibi quem debemus amicum,
Se didicit debere sibi; nec vile coactae
Nomen amicitiae calamo coluisse laborat.
Burghius Arctoos adiit, Barlaee, triones,
Conductamque manum pretio tam sedulus uni
Occupat, ut nequeas non excusare silentem.
Vmbra viri, quem vix versu memorare venusto
Brosterhusius.Nominis extensi terror sinit, aut in amicam
Incidit, aut veteres ingratè spernit amicos.
Conticuere omnes; & jam loca vasta silentûm
Hospes adit, Batavas hospes visurus Athenas.
Tu quoque mute siles; & adhuc properantia retrò
Flumina, & obnixum stupeamus in ardua Rhenum?
Rhene retrò propera, potuit Barlaeus amori
Lentulus intepuisse, & amico vivus obire.
Forte quod insignes alibi veneratus amicos
Et potis Euganeos Leidâ pertingere colles
Obliquus mea tecta beas, & carmina nuper
Vna, semel scriptor, binis lectoribus offers,
Objicis, & culpam facili molimine purgas.