AEger Caspari Barlaeo, Doctori Medico, Vati & amico summo, Vt levare morbum pergat iterato carmine.
UMbra mei, vix ullus eram; vestigia magni Nominis urgebat pes tertius; omnis ab omni Cesserat, impexum fugiens per tempora crinem, Ore rubor: stabant oculi, poterantque videri Sidera de fixis, emortua sidera coelo Pallenti: stabant, nec si vel pagina (cujus Da summos, Barlaee, viros, da quem libet, uno Te reliquo:) nec si contra monumenta stetissent Cum seclis victura, loco cessura putasses. Spiritus (hunc movi solum) spirabat ut olim Vidimus aestivis quiddam sudare cavernis; Halitus hic dici possit, si possit; Ab illo Aëre quis vocis fragor? heu! quem regna silentum Nocturnique Dei, votaeque soporibus umbrae Sustineant, non, Luna, tuos obtundat amores. Verbo, talis eram, qualem, Barlaee, vel hostem Obvius aut gemitu aut lachrymâ digneris obortâ. Cum subitò de te praegnantem Carmine chartam
Intuito & multo solantes omine ceras Praebentique avidam blandis afflatibus aurem Hei mihi quam vires traxerunt ossa novellas, Quam coepi meus esse, iterumque iterumque ransci, Et morbo procul ese meo, componere gressum, Porrectumque efferre caput! stupuistis amici: Atque aliquis nata est, ait, haec de Vate Galeno Pagina, & inclusit quo nunc quoque digna fovetur Extorquenda sinu. Mihi sensim hygieia vigorque Pristinus obrepunt, pergin' praevertere, pergin' Festinae laudem solus meruisse medelae? Esto quod es, Barlaee, mihi; confundde Poëtam Et Medicum, duplicemque Deum tam saepe propina, Ut recreer, sanerque simul: salvere priori Carmine praecipiti jussus medicamine, credam Perpetuum cogi nullus languere secundo.
Cookies on Poetry Cove