Ad Adolphum Vorstium, Cimeliorum Americanorum Principis Mauritii Nasssovii mecum spectatorem.
AMice Vorsti, qui comes grandis viae
Perambulabas, assidens foco, mihi
Et Occidentis arbitro, blandè gravi
Et eruditè nobili Mauritio,
Ipsum Occidentem, cum stupore saxeis
Oculi dolerent intuendo; quid tibi
Et ipsa res & ipse visus est Herus?
(Heros, volebam; mos Iambo metricè
Fuit gerendus) vis meam sententiam?
Non miror hunc tot monstra, tot miracula
Qui continentem, dissitam vasto mari
Et insularem adiverit, periverit,
Ornaverit, subegerit Americam.
Hunc miror, hunc amplector, hunc absentibus
Qui grandem Olindam voce praesentem, libris,
Manu ministrâ praestet, hunc Americam,
Hunc Insulam tot monstra, tot miracula
Qui continentem, continentem fecerit.