Ad Lycorim cantatem.
FOrmosior Lycoris immortalibus
Pindi Deabus si movet pulcherrimas
Rogata fauces; candidi colles duo,
Illustrium par grande luminarium,
Et labra, gemmae, queîs nec Indiae ferunt
Quid conferendum, & illae eburneae manus,
Quique articulo me mortis articuli premunt,
Amore cuncta foera, facta gratiis,
Sic intuentis occupant miraculo
Aciem perenni, ut aurium infelicium
Vanescat usus, & canatur fabula
Jam penè surdo, oculisque solis audiam.
Mox intuentem tanta vis coelestium
Quatit tonorum, tanta divinae ferit
Linguae tyrannis, ut repentè distrahar
Novo s tupore ab occupationibus
Oculi furentis, fervidisque aspectibus
Et aure solâ cogar intuerier.
Tandem nec aure, nec oculis consto satis,
Utrisque captus, ut capi semper Dei,
Infirmitas humana non semper ferat.
Quae, Juppiter, iste cantus incantatio est
Tace, Lycori; coecitate me tuum
Et surditate plectis, & truncum facis.
At pulchra porrò, & saeva cantatrix mihi, &
Canora frustra es: non vides me!Desipere, non auscultare. quasi μὴ ἀκούειν, ἤ μάταια κοεῖν. id est, νοεῖν.μακκοᾶν;
Quin psalle, Diva, si taces, insanio.