Epitaphium Nomnae de Lintelo.
TOlle pedem saxo, meus est cinis iste, Viator, Tolle pedem, nunquam desiit esse meus, Ut mea desieris aeternùm, Nomna, videri, Ut procul orbato turture turtur agas. Nil vuduo divina toro, nil imperat ira Saevius, hoc sibi dant vulnere Fata satìs. Pacato lachrymis, placato funere Caelo, Quod superest, misero vendico jure mihi. Dulces relliquiae, tanti tantilla peculI Portio, quas Livor dixerit esse meas, Vos ego, vos fontes jubeo potare perennes, Vos hodie, vos cras parte madere mei Este mei cineres; donec qu igaudia nostra Semestri voluit limite septea Deus, Quâ coeli statione levis ludibria Mundi Despicis, & nihili nomina, Nomna, vocas, Congressus iterare dabit, quos limite nullo Terminet aeternâ Luce beata Dies. Tum quoque credibile est communi membra sepulchro Eruta diversum nil habitura sui, Et cineres ego, chara, tuos discrimine caeco Vestiar, & cineres tu quoque, chara, meos. Jam saxo demitte pedem, meus iste, Viator, Est cinis, & nunquam desinet esse meus.
cIɔ Iɔc x x v.
Nobilissimae NOMNAE A LINTELO, quam suavi corporis animique foedere coniugatam sibi VII° post Mense, heu! fato praecipiti, mors eripuit, RVTGERVS HVYGHENS Vxori incompar. IV° Non. Novemb. cIɔ Iɔc xxiv.
Cookies on Poetry Cove