Μισογαμοc. Satyra.
COnjugii malè fausta dies, malè festa viris nox, Nescio vos, neque scire libet. Dos lauta, supellex, Praedia displiceant, domus & grex? Tolle quod adstat Faemineum caput & triti pia taedia lecti, Sum deus; adde, necas. O quâ sumus, & Batavorum Nomine turgemus, pretio pretiosior omni Libertas, oriunda diis, optanda viris dos! Quâ subeat mercede tui caruisse? quis ultrò Excutiat sibi te patriisque eliminet arvis? Ducimus uxorem: Superi, quam cara voluptas! Ducimur, haec summa est; & fluxerit alter ab illo Qui tuus est, Hymenaee, dies; vos advoco testes, Quae volucri volitatis ad haec pede sacra, Puellae, Quantillùm, cui serus equos disjungere Titan Visus & haerentes producere Vesperus horas, Hesterna teneat reliquum de fronte Maritus. Rideat, exultet, fundatur in oscula, quorum Nec potiora Neaera tulit, nec Lesbia poscat, Rossa suum potiora neget geminasse Poëtam: Vidimus & moesto festivum gutture Carmen Exprimier; ridere foris, quem flere domi lex Naturae, gemitumque rogo libare paterno Iusserat, hinc alacrem scenâ poscente Bathyllum. O miser! illud heri festum Comoedia nunc est; Spectator, conviva, venis; qui seria nuper Gaudia, personatus agit non seria sponsus. Hinc animo gemit, hinc tremulo simulator ocello Ridet, & admoto convivam fallere Baccho, Si potis est, sese ipse parat: invita cachinnos Labra, sales invita docet; dum flebile presso Pectore Paenituit, roso fovet intestino. Tolle graves, Hymenaee, faces, fuge tecta, Diones
Cum telo pharetraque Puer; duxisse triumphum Sat sit, & hàc fatuo tenus illusisse veneno. Intereà subiti variatâ pelle stuporis Caussa rogatur, & in rerum libet ire latebras. Nempe oculos nox una dedit, cum nocte refugit Fascinum & Idalii blandè vaga somnia Morpheî. Omnis ut in summo, quantùm pote, culmine rerum Res stetit, instanti nutat vicina ruinae; Stare vetat Natura quod usquam vivere iussit. Fac voto potiatur, & omnis ad interitum spes, Omnis it ad metam fervor, venus, ira, cupido. Hinc animi subitò facies diversa, colorque Discolor, hinc quod sperat amat, quod possidet odit, Et satius caruisse putat. Miraris? at ille Impetus in summo graduum stetit, ulteriùs quà Non datur; inde, cadat, ratio docet, & monet ordo. Credibile est arsisse Jovem Junone, quousque Ivit in amplexus precibus mollita cupitos: Vix totâ gaudere datum, vix facta Tonanti, Quae Soror, & Conjux; quid agis Pater atque hominum Rex? Languet, & ad nova claustra recens ergastulus horret, Et cuperet non esse quod est sine fine futurus. Jam Danaën aerata (cave Saturnia) turris Non tenet. excubiae prohibent? erit imber adulter; Quà nequit ire, pluet: jam Taurus Agenore natam Avehit, illicitos Cretâ satiante calores; Jam Cygno decepta duos promittit ab ovo Tyndaridum pellex simulandos nomine fratres; Jam novus Asterien rostro premit ales adunco, Mnemosynen pastor, Satyri Nycteïda talo Ludit, & Alcidae mentito conjuge matrem. Te quoque, fallacis tremor, Ennosigaee, profundi, Nonne ducem simulare gregis, delphina, juvencum, Defraudata suis amplexibus Amphitrite Vidit, & esse suas tum pridem taedia taedas?
Ergo diis quod habent vile est; & finis amorum Conjugii nox prima fuit: vos, dicite, sponsi, Copula quì faciat nunquam solvenda beatos? At lucri mellitus odor quâ compede dignus Non sit, & in qua non adigat sudare palaestra? Displiceat nova Nupta, placet peplus, arca, domus, res; Hac miseri mercede sumus; spontanea gratìs Vincula non sumuntur; habet sua commoda carcer. Prô pudor, & virtute parùm condigne Batavâ Sermo! rei servire virum! prosternier auro Cui pedibus calcare dedit Natura quod usquam est! Foemineos fastus pretio conductus adoret Ille solo, ille salo latè datus arbiter! audi Foemina de magno cui tollere forsan acervo Contigit, & grandes auro subducere naevos; Celsior his animis sedet & generosior ardor, Nec pretio prostant; facilis jactura peculI Fortibus, & (quis it inficias?) super omnia natis. Macte virûm virtute vigor; nisi desumus ipsi, Nil deerit: Fortuna fabrum si fecerit, euge, Uni dives ero manibus quod sufficit; adde, Liber ero, propriisque laboribus imperitabo, Ipse meae rector, remex, antenna carinae. Das melior fortuna togam? dabit Aula clientes, Haec quaestum mihi turba; quod auri fortè fodinam Dixeris haud sine mente: quid ampliùs? otia, rerum Perniciem, fervente manu vel voce fugabo: Nec foedè vacuus languebo, nec undique curis Impediar; summa est, dominabor coelibe toto: Nec rugas frendentis Herae, nec probra timebo Pallidus, aut soleam; nec quà libet urbe vagari Ponè traham malè formatos, mea viscera, partus: Nec famulae servus furtivâ nocte cubile Concutiatne, & ridiculo ditaverit aedes Foenore, curabo: nec (si licet addere, quantum Suggerit importuna trucis compunctio veri)
Discruciabor ad abstrusam lenone fenestram Deprenso; quia nempe crepuscula diligit uxor, Postponitque tuo fraternum Cynthia lumen: Nec peregre per longa graves insomnia curas Sudabo, nec mente ferar quo corpore latum Suspicio non vana notet qui semina nostris Spargat adulter agris, &, quo profecerit absens, Propatulum reduci cornu paret Amphitruoni. Sed Satyros pridem Satirâ saturavimus; & jam Fallor, an hic aliquâ pruritum fronte notavi?
cIɔ Iɔc xx.
Cookies on Poetry Cove