Anders.
Den Sparwer suyvert sich bij claeren sonnen schijn,
En worpt sijn veders wech, die hem seer lastich waren,
En wort soo weer vernieuwt. Wilt ghij ooc suyver zijn
Van alle u sonden last, bevlijt u om te naren
Bij Christus onsen Heer: die maect ons weder schoon,
Die maeckt ons weder ionck van wesen en van thoon:
Al ons vervuyltheyt oudt gaet tsamen van ons ruymen.
Des wilt dees reyne Son o mensche, niet verzuymen.
DEn Sperwer (als Sinte Gregorius schrijft) is van sulcken aert, dat hij sich selven suyvert van sijn onnutte oft quade veiren, in het licht, oft tegen de hitte van de Son. Alsoo behoorden wij ons oock van alle ondeugden ende ghebreckelicheden te reynighen, altijts bij Iesus Christus naeder ende naeder comende.