Op het LXIste Zinnebeeld.
Dit brandend Hert door eene Hand
Tot in de lucht geheven,
Leert ons geduurig streeven
Naar heiligheid, dat dierbaar pand,
Dat God in ons alleen behaagt.
Men laat het dan niet slippen,
Noch woonen op de lippen:
Want die 't niet in zyn boezem draagt
En 't reine vuur door zonde blust
Waar door zyn kracht moet sterven,
Zal nimmer heil verwerven,
In 't ryk van zaligheid en rust;
Maar storten in een' heeten gloed
Van eindelooze smerte.
Men draag dan 't zuiver herte
Zyn Schepper op, van wien het kwam:
Die zal het steeds behoeden
In voor-en tegenspoeden;
Die zal door zynen geest die vlam
Aanblaazen, om te straalen
In de onvergangb're zaalen.