Op het XLVste Zinnebeeld.
't Geluid dat de Oorlogstrommel geeft,
Maakt dat het flaauw gemoed steeds beeft,
Maar 't moedigt weêr een dapper herte,
Om zynen vyand op te slaan,
Dus ziet het kling noch kogel aan,
Noch wonden, noch gebrek, noch smerte,
Of schoon een leger 't overviel.
ô Schets van de onvertsaagde ziel!
Die voor geen doodsgevaar zal beven,
Maar door de trommel van Gods woord,
Zyn weêrpartyen klampt aan boord,
Om hen den laatsten slag te geeven.
Die stem, nu straf, dan weder zoet,
Geeft aan een Christen krygsheld moed,
Om door 't geloof te zegepraalen
Na zynen geestelyken stryd,
Op dat hy eens na deezen tyd,
In Sions onvergangb're zaalen,
Daar onrust woont noch rouwgeklag,
Des levenskroon ontfangen mag.