Op het XXXVste Zinnebeeld.
De Bergen die de wolken raaken,
Genieten 't nut van 't heilzaam blaaken
Van 't glansryk zonnevuur,
Daar hen geen onrust zal verbaazen,
Terwyl de woeste orkaanen raazen
Van waereld en natuur,
Die donder, wind en blixem teelen
In 's aardryks allerlaagste deelen.
ô Zuiv're schets der deugd,
Die, over alles heengevlogen,
Word door de zon van 't Alvermogen,
Verkwikt, versterkt, verheugd!
Laat and'ren in deez' Slykgewesten,
Door waan verblind, hun zetels vesten,
Daar 't onweêr van de nyd,
En wraak, en duizend zielgebreken,
Steeds de oorlogstanders op doen steeken;
Zy weet van twist noch stryd
In't voorpaleis van Gods genade,
Die haar beschermt voor ramp en schade:
Die gunst is haar genoeg,
Al moet ze om't god'loos spoor te myden,
Door zelfsverzaaking hier wat lyden.
Zy hoopt, 't zy spade of vroeg,
Met lydzaamheid op 't heil der vroomen.
Wie zou zyn driften niet betoomen.