Op het LXXXVIIIste Zinnebeeld.
Deez' wyze Reiziger vermyd
De kromme en ongebaande wegen,
Die van zyn spoor zyn afgelegen,
En leert ons om met wakk're vlyt
Steeds langs het pad der deugd te reizen,
Die rechte weg die ons geleid,
Met 's Hemels hulp in veiligheid,
Naar Vredestad met haar paleizen;
Die haven van vermaak en rust,
Nooit voor de vroomen toegesloten,
Daar alle wellust word genoten,
Daar rouw noch dood de blydschap blust.
Laat and'ren dan een' afweg kiezen
Van bygeloof, van zonde en waan,
Zy zullen op dat spoor vergaan,
Ja ziel en zaligheid verliezen.
Wat ons belangt men streef maar voort,
Zo lang deez' ballingschap zal duuren:
Al moet men hier wat ramp bezuuren:
Geen nood: Die alles ziet en hoort
Zal ons met uitgestrekt verlangen
Eens in zyn eeuwig ryk ontfangen.