Op het XXste Zinnebeeld.
Dit Gras, gesnoeid door's Majers hand,
Op dat het beter vrucht zou geeven,
Verstrekt hier voor 't verlicht verstand,
Een schets van 't wisselvallig leven,
En toont ons klaar hoe trouw en goed
Gods voorzorg voor de ziel wil waaken,
Wanneer hy 's waerelds overvloed,
('t Geen ons zou ongelukkig maaken,
Door hoogmoed in 't gewaand geluk,
Die ons met schynschoon zoekt te paajen,)
Steeds door de Zeissen van den druk
Tot aan den grond toe af doet maajen.
Myn ziel, ai murmureer dan niet,
Als God u door een vloed van traanen,
Gestort in lyden en verdriet,
Een' weg wil naar den hemel baanen.
Dit 's 't oogmerk van zyn tucht; op dat
Men wars van weelde en dert'le lusten,
Verlangen zou naar Vredestad,
Om eeuwig voor Gods troon te rusten.
Dank dan uw Schepper; hou steeds moed.
Op 't heilzaam bitter volgt het zoet.