Op het Iste Zinnebeeld.
't Vestaalsche vuur, aan de Eeuwigheid
Gewyd, moest altoos branden:
Zo moeten de offerhanden
Op 't hert-altaar, door wys beleid
Ontsteeken, ook steeds blaaken;
Op dat het zuivere gemoed,
In 's waerelds voor- en tegenspoed,
Mag tot zyn God genaaken.
Myn ziel, laat dan dat yvervuur
Door weelde nooit verdooven;
Het styg' met kracht naar boven;
't Verteer' de driften der natuur,
Door reine liefdevonken,
Door dankb're galmen en 't gebed,
En waare Godsvrucht zonder smet:
Zo zult ge eens heerlyk pronken
Met eene kroon die nooit vergaat.
Wel hem die 't minst om 't meest verlaat.