Op het IXde Zinnebeeld.
Deez' Kloot, door kunst om hoog geheven
Op eenen waterstraal
Van sierelyke praal,
Verbeeld op 't allernetst' het leeven
Van hunn', die korts verblind
Door eigenbaat, als dert'le dwaazen
Van Bubbelstormen aangeblaazen,
In plaats van goud, maar wind
Ontfingen voor hun zot geklater.
ô Vrucht van 't onverstand!
Nu legt de kloot in 't zand:
Waarom? 't Ontbreekt de bron aan water.
Maar 't leerzaam Zinnebeeld
Ontdekt ons ook hoe God de menschen
Nu eens verhoogd op hunne wenschen;
Doch als 't geluk hen streelt,
Dan weder op hunn' grond doet daalen,
Op dat ze in 's waerelds waan
Niet roekeloos vergaan.
Wel hem die, door Gods waterstraalen
Van vreugd en druk en raad,
Gerust zich leiden laat.