Op het XXXIXste Zinnebeeld.
De Maanzwym stort venyn op 't gras,
't Welk 't Vee berooft van 't leven,
Maar of het waarheid is of was,
't Geen hier van is geschreven
Staat te onderzoeken; 'k laat dit daar.
Het Zinnebeeld kan leeren
Wat zielvenynen vol gevaar
De zulken dood'lyk deeren,
Die met de wisselbaare maan
Der zonde, 't licht ontwyken
Der deugdzon, wyl ze door hunn' waan
Bezwymen en bezwyken:
Dan ziet men hoe 't vergiftig kruid
Van weelde en dert'le lusten
Uit hun verdorven' akkers spruit,
Die steeds de ziel ontrusten.
Men volg' Gods heilzon dan, en laat'
All' 't ondermaansche vaaren,
Dat Godsvrucht zwymen doet door haat,
En eens den dood zal baaren;
Men eer' Hem die ons leven is:
Zyn licht is zonder duisternis.