Op het LXXVIIIste Zinnebeeld.
Het Water, uit deez' Rots gevloeid
Door perssing, geeft veel zuiv'rer straalen
Dan de Oceaan daar 't in komt daalen.
Zo laat een ziel die onvermoeid
De deugd betracht, haar reine vloeden
In 's waerelds zee, daar 't raast en bruist,
Wanneer 't verbolgen onweêr ruist,
Door klippen van de tegenspoeden
Steeds loopen, daar geen storm haar vreugd,
Geen doodsgevaar haar rust zal storen.
Dus word het heil uit leed gebooren;
Dus is het vroom gemoed verheugd
In 't midden van de zwaarste plaagen,
Gezuivert van de vuiligheid
Der waereld die het hert verleid.
ô Zalig lyden en verdraagen!
Ach wierd ge recht gekend, men zou
Zich wachten van de zondepoelen,
En zich gestadig laten spoelen
Door 't heilzaam water van berouw.
Want wat men zich mag onderwinden,
Geen kroon is zonder kruis te vinden.