Op het XLVIIste Zinnebeeld.
't Geluid der Klok kan keurige ooren,
Op snaarspel en gezang belust,
Nooit als vermaakelyk bekooren:
Het hard gebrom verstoort de rust.
ô Zinnebeeld van zulke zielen!
Die in hun woorden en gedrag
Voor Eigenliefdens outer knielen,
En, als 't hun vry stond, nacht en dag
(ô Jammerlyk geboeide slaaven
Van 's waerelds koningin de waan!)
Wel brommen zouden van hun gaaven,
Die dikwils meest in wind bestaan;
Terwyl ze door 't verrukk'lyk speelen,
(Dus noemen zy hun klokgeschal)
Een gantsche maatschappy verveelen,
Die zich dan in een eenzaam dal
Verwenschen, om 't geluid te derven,
't Geen hun te haat'lyk klinkt in 't oor.
Wil iemand waaren roem verwerven,
Hy trekk' geen klok; maar geev' gehoor
Aan wysheids raad: want ydel raazen,
En hol geklank is 't werk der dwaazen.