Op het XXIste Zinnebeeld.
Dit Beeld, uit brosse steen gehouwen
Zo konstig, çierlyk, schoon en net,
Daar 's Maakers hert op was gezet,
(Wie kan het los geval vertrouwen?)
Word door den gryzen tyd gesloopt;
Een zinnebeeld van zulke menschen
Die God en 't eeuwig heil verwenschen,
Door aardsgezindheid aangenoopt,
Voor dert'le wellust, schat en staaten,
Die brooze beelden, door de waan
Gebouwt, om schielyk te vergaan,
Die elk moet door den dood verlaaten.
Wat zal hun de Eerzucht, nietig stof,
Dan baaten, als ze zyn vergeeten,
En hun beeldhouwery versleeten?
Want in het graf woont roem noch lof.
Maar wie moet voor 't gevolg niet beeven,
In 's Heeren dag eens vastgesteld,
Wanneer de Aardsrechter 't vonnis veld,
En ieder loon naar werk zal geeven!
Men stigt dan 't beeld der deugd, een schat
Die overblyft in Vredestad.