Op het LXXXVste Zinnebeeld.
Wie 't Buskruid in de ruime lucht
Ontsteekt zal zelden schade ontfangen,
Maar die 't in 't eng Kanon wil prangen,
Zal eene doodelyke vrucht
Voor duizenden van menschen baaren.
ô Schets, die ons aan de eene zy',
't Zachtmoedig leven ruim en vry
Voor oogen stelt dat geen gevaaren
Van 't kruid van smaad te duchten heeft!
Dat vliegt en blaakt wel om hem heenen
Maar als een damp is 't haast verdweenen
Die muuren treft noch wonden geeft:
Maar stampt men 't in 't kanon van 't herte,
Dat steeds van wraak en hoogmoed zweld,
Dan beeft de waereld door 't geweld,
Als in een barensnood van smerte.
Dus stoort een vonk van hoon de rust
Der menschelyke maatschappyë.
Men schuwe dan deez' tirannyë,
Die 't licht van heil en reden blust,
Zo wel in laage als hooge staaten.
Zachtmoedigheid geeft honigraaten.