Op het XCIIste Zinnebeeld.
Wat leert ons doch dit Schaduwbeeld?
Dat alles wat hier vleit en streelt,
En de oogen doet verbaazen
Van kinderen en dwaazen,
Door kunst en pracht, maar duisternis
Ja eene droom en schaduw is,
Die nimmer heil kan geeven
In 't wisselvallig leven.
Al wat de waereld heeft is waan,
Die als een rookdamp moet vergaan
Wanneer de zonnestraalen
Van 's Hemels voorzorg daalen
In d' algemeenen ondergang.
Dies is hy dwaas die zyn belang
Op 't ydel niet wil bouwen.
Men leer' dan vast vertrouwen
Op 't ligchaam van oprechte deugd:
Dat baart een wezentlyke vreugd
Door Christelyke pligten,
Daar schaduwen voor zwichten;
Eerst hier in 't welbewust gemoed,
Dan steeds by God, het hoogste goed.