Op het XXXIIste Zinnebeeld.
Het schuine Dak van dit Paleis,
Door regen-stormen reis op reis
Begooten, laat het water loopen,
Nadien 't noch leed noch schade doet.
ô Zinnebeeld van 't stil gemoed,
Nooit tot verweering aan te noopen!
Hoe zalig is een lydzaam hert,
Dat, in den watervloed van smert
En hoon en smaad, die snelle stroomen
Gerust laat vallen om zich heen,
Als of het nimmer wierd beftreên!
Geduld is 't wapenschild der vroomen.
ô! Die die dat dierbaar pand bezit,
En 't eeuwig heil heeft tot zyn wit,
Is boven allerhande plaagen.
Al borst deze aardkloot uit zyn kring,
Wat raakt hem 's waerelds tuimeling,
Als hy zyn God maar kan behaagen?
Die troost en sterkt hem door zyn geest:
Dies staat hy pal, schoon ieder vreest.