Op het XCIXste Zinnebeeld.
Gy die op glori zyt gezet
En met een schelle loftrompet
Uw gaaven uit doet blaazen,
Ziet tot uw les, ô dwaazen!
Dit Grafgewelf vol pracht gebouwt
Voor hem, die moog'lyk fier en stout
Op 't bed van eer gestorven,
Deez' toestel heeft verworven.
Dit konststuk, dierbaar van waardy,
Vergaat tot stof, zo wel als hy.
De tombe is reeds versleten,
En met den held vergeeten.
ô Aardworm, die u zelf verheft,
En nooit uw nietigheid beseft,
Ja bouwt op yd'le droomen!
Waar zyt ge toe gekomen?
Is rook en damp wel lovens waard?
ô Neen: verander dan van aart,
En buig uw trotse zinnen.
Doch wilt ge een eernaam winnen,
Die hooger vliegt dan 't hoogste zwerk,
Geef God den prys van alle uw werk,
En wil in zwakheid roemen:
Dat zal u nooit verdoemen:
Dit is de grondslag van de deugd,
De weg naar de onvergangb're vreugd.